စိတ္ကူးယဥ္ // ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ //

ကၽြန္ေတာ့္စာေပမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ စိတ္ကူးယဥ္ဂ်ာနယ္ေလးတစ္ေစာင္ ထုတ္တယ္။ သူေတြးခ်င္တာကုိေတြးၿပီး သူေရးခ်င္တာကုိ ေရးတယ္။
 
`စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ထဲမွာပဲ ႏွစ္သိမ့္ေနတာ ေကာင္းပါေသးတယ္ကြယ္´ ဆုိတဲ့ ငယ္ငယ္ကဆုိဖူးတဲ့ သီခ်င္းကုိ သတိရတယ္။ အမွန္ေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ဆုိတဲ့ စကားကုိ ေနာက္ပုိင္းမွာ မသံုးၾကေပမဲ့ အိပ္မက္ကုိေတာ့ လူေတြ အေတာ္သံုးၾကတယ္။ အိပ္မက္ကုိ သံုးရတာလည္း မာတင္လူသာကင္းဂ်ဴနီယာေၾကာင့္လုိ႔ ဆုိႏုိင္တယ္။
 
မာတင္လူသာကင္းဂ်ဴနီယာဟာ အေမရိကန္လူမ်ဳိး လူမည္းေခါင္းေဆာင္ပါပဲ။ သူဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏုိဘယ္လ္ဆုကုိလည္း ရခ့ဲပါတယ္။ သူက အၾကမ္းမဖက္ေရး ဆႏၵျပခဲ့သူ ျဖစ္တယ္။ ဆႏၵျပတာေတြဟာ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံရဲ႕ လူမႈေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးကုိ ပ်က္စီးေစတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆႏၵျပတာေတြကုိ အားမေပးဘူး။ (ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြက စိတ္ကူးယဥ္ဂ်ာနယ္ ထုတ္တာေနမွာေပါ့)
 
ဒါေပမဲ့ မာတင္လူသာကင္း လူမည္းအဖြဲ႕အစည္းေတြကေတာ့ ဒီဆႏၵျပမႈဟာ လုိအပ္တဲ့ အရာတစ္ခုလုိ႔ ျမင္ခဲ့တယ္။ သေဘာေပါက္ေအာင္ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ သူတုိ႔ဟာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာေနတဲ့ အာဖရိကတုိက္သားေတြပါ။ သူတုိ႔ကုိ အာဖရိက တုိက္ကေန တိရစၧာန္ေတြလုိ ဖမ္းၿပီး ကုန္ပစၥည္း ကၽြဲႏြားေတြလုိ အေရာင္းအ၀ယ္ ခံခဲ့ရတဲ့ လူမည္းေတြပါ။ လူမည္းေတြဟာ လူေတြပါပဲ။ ဆုိလုိတာက သူတုိ႔မွာ ေတာ္သူေတြ၊ ညံ့သူေတြ၊ ေကာင္းသူေတြ၊ ဆုိးသူေတြ ရွိမွာပါပဲ။ ဒီလူမည္းေတြကုိ ၁၆ ေယာက္ေျမာက္ အေမရိကန္သမၼတ အီဗရာဟင္လင္ကြန္းက ကၽြန္အျဖစ္ကေန ကင္းလြတ္ခြင့္ ေပးလုိက္တာပါ။ ကၽြန္အျဖစ္မွ ကင္းလြတ္ၿပီး အႏွစ္တစ္ရာ ၾကာသြားေပမဲ့ လူမည္းေတြဟာ ခြဲျခားဆက္ဆံခံေနရဆဲပါပဲ။ သူတုိ႔ဟာ လူျဖဴေတြနဲ႔ တန္းတူရည္တူ ကားမစီးရ၊ အစားမစားရ၊ ေက်ာင္းမေနရ ဆုိတဲ့ ခြဲျခားမႈေတြ ခံေနရတယ္။ ဒါကုိ မာတင္လူသာကင္းဂ်ဴနီယာတုိ႔က ဆႏၵျပတာပါ။
 
တစ္ၿမဳိ႕၀င္တစ္ၿမဳိ႕ထြက္ ဆႏၵျပတယ္၊ အဖမ္းခံရတယ္။ ေထာင္က်ၾကတယ္၊ အ႐ုိက္ခံရတယ္။ ေသသူေတြလည္း ရွိတယ္။ သူတုိ႔ မတံု႔ျပန္ဘူး။ အၿမဳိ႕ၿမဳိ႕မွာ ဆႏၵျပတယ္။ ေနာက္ဆံုး လူျဖဴေတြရဲ႕ စာနာမႈကုိ ရရွိလာတယ္။ အထူးသျဖင့္ ၀ါရွင္တန္ဒီစီ လင္ကြန္းရဲ႕ ႐ုပ္တုေရွ႕မွာ မာတင္လူသာကင္း မိန္႔ခြန္းဟာ ျပည္သူေတြကုိ Heart ထိသြားေစခဲ့တယ္။ သူ ဘာကုိမွ မေတာင္းဆုိပါဘူး။ သူက ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိပ္မက္ေလးတစ္ခု ရွိတယ္။ (I have a dream) ဆုိတာကုိ ေျပာသြားတာပါပဲ။
 
ဒီအေၾကာင္းကုိ ေအာက္ပါအတုိင္း မွတ္တမ္းတင္ထားတာ ရွိတယ္။
 
`၁၉၆၃ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔ကေပါ့။ ၀ါရွင္တန္ဒီစီ လင္ကြန္း႐ုပ္တုေရွ႕ ေလွခါးခံုေပၚမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ မာတင္လူသာကင္း ဂ်ဴနီယာရဲ႕ေရွ႕မွာ ပရိသတ္ ႏွစ္သိန္းေက်ာ္ရွိေနတယ္။ သူဟာ သမုိင္းတြင္ေစတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိပ္မက္တစ္ခု ရွိတယ္ဆုိတဲ့ မိန္႔ခြန္းကုိ ေျပာၾကားပါတယ္။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ အႀကီးဆံုးေသာ ဆႏၵျပပြဲပါပဲ။ ဒီကေနရတဲ့ ရလဒ္ကေတာ့ ၁၉၆၄ ျပည္သူ႕အခြင့္အေရး ဥပေဒ (the Civil Rights Act of 1964) နဲ႔ 1965 မဲေပးပုိင္ခြင့္ဥပေဒ (the Voting Rights Act of 1965) တုိ႔ကုိ ျပ႒ာန္းႏုိင္ခဲ့ျခင္းပါပဲ´
 
*** *** ***
 
စိတ္ကူးေတြ အိပ္မက္ေတြဟာ လူေတြရဲ႕ဆႏၵပါပဲ။ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆုိတာ မရွိဘူး။ မျဖစ္ေသးဘူးဆုိတာပဲ ရွိသတဲ့။ ဒါဟာ အလြန္အကၽြံေျပာတဲ့ စကားေတြပါ။ ဒါေပမဲ့ ဆႏၵရွိရင္ေတာ့ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ အမ်ားေကာင္းစားေစတဲ့ ဆႏၵေတြနဲ႔ မတရားတာေတြ ေျပေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြဟာ တစ္ေန႔မွာ ျပည့္လာတာကုိ ေတြ႕ႏုိင္တယ္။ လူေတြဟာ မေကာင္းတာေတြနဲ႔ ဒုကၡခံေနရတာေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဒီလုိ ဒုကၡ ငရဲေတြကေန လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔ ဘာေတြလုိအပ္လဲ။
 
ေစာဦးပုိင္းကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ႀကဳိက္တဲ့ ပံုျပင္ေလးတစ္ခုရွိတယ္။ ခရစ္ယာန္ပံုျပင္ေလးပါပဲ။ တစ္ခါက လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ ရွိသတဲ့။
 
သူဟာ ထာ၀ရဘုရားကုိ မယံုဘူး။ ထာ၀ရဘုရားဟာ လူေတြလုပ္ႀကံ ဖန္တီးထားတာပါဆုိၿပီး ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ရဲ႕မိဘေတြကေတာ့ ဘာသာတရား ကုိင္း႐ိႈင္း႐ုိေသသူေတြ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူငယ္ေလးကုိ ဘုရားေက်ာင္းကုိ အၿမဲတေစ သြားေစခဲ့တယ္။
 
မိဘကုိ မလြန္ဆန္ႏုိင္လုိ႔ ဘုရားေက်ာင္းကုိ သြားေပမဲ့ အဲဒီေရာက္တဲ့အခါ `ဘုရားမရွိဘူး၊ ရွိတယ္လုိ႔ ငါမယံုဘူး´ ဆုိၿပီး ေျပာေလ့ရွိသတဲ့။ တစ္ေန႔မွာ သူတစ္ေယာက္တည္း ဘုရားေက်ာင္းထဲမွာ ထုိင္ေနတုန္း `ဘုရားမရွိဘူး။ ရွိတယ္လုိ႔ ငါမယံုဘူး။ ငရဲမရွိဘူး။ နတ္ျပည္ဆုိတာလည္း မရွိဘူး´ လုိ႔ ေအာ္ေျပာေနမိတယ္။
 
သူဟာ တစ္ေယာက္တည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာေနေတာ့ ဘုရားသခင္ဟာ မေနႏုိင္ေတာ့ဘဲ သူ႕ဆီေရာက္လာေလသတဲ့။ ဘုရားသခင္က သူ႕ကုိေျပာတယ္။
 
`သားေတာ္ ဘုရားရွိတာကုိ မယံုဘူးဆုိ။ ငါဘုရားသခင္ပဲ´ လုိ႔ ဆုိတယ္။ ဒီအခါ လူငယ္ေလးက -
 
`ဒါဆုိ ငရဲနဲ႔ နတ္ျပည္ဆုိတာေကာ ရွိတာေပါ့ ဟုတ္လား´ လုိ႔ ေမးလုိက္တယ္။
 
ဘုရားသခင္က
 
`ရွိတယ္´ လုိ႔ ေျပာတယ္။
 
`ဒါဆုိ တပည့္ေတာ္ကုိ လုိက္ပုိ႔ပါ´ ဆုိၿပီး ေတာင္းဆုိတယ္။
 
ဘုရားသခင္လည္း လူငယ္ေလးကုိ ေခၚေဆာင္သြားေလသတဲ့။
 
တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ လူေတြဟာ အမ်ားႀကီး ေအာ္ဟစ္ေနတာကုိ ေတြ႕သတဲ့။ နံ႐ုိးၿပဳိင္းၿပဳိင္းနဲ႔ လူေတြကုိေတြ႕ေတာ့ ဒါဟာ ငရဲမွန္းသိလုိက္တယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ အဲဒီလူေတြက ဆာလုိက္တာ၊ ဆာလုိက္တာဆုိၿပီး ေအာ္ေနၾကသတဲ့။ အဲဒီလူေတြက ေအာ္ေနေပမဲ့ သူတုိ႔အနားမွာ အသားေတြ အရြက္ေတြကုိ ထည့္ျပဳတ္ထားတဲ့ ဟင္းအုိးတစ္အုိးကုိ ေတြ႕သတဲ့။ လူငယ္ေလးက -
 
`သူတုိ႔ ဘာလုိ႔ ေအာ္ေနတာလဲ၊ သူတုိ႔ မစားၾကဘူးလား´ လုိ႔ ဘုရားသခင္ကုိ ေမးတယ္။
 
စဥ္းစားၾကည့္ေလ၊ ဒီလူေတြရဲ႕ေဘးမွာ ဇြန္းေတြလည္း ရွိတယ္။ ခ်က္ျပဳတ္ထားတဲ့ ဟင္းအုိးႀကီးလည္း ရွိတယ္။
 
သူတုိ႔ အသာအယာခပ္စား႐ံုေပါ့။
 
`ဘာလုိ႔ သူတုိ႔မခပ္စားၾကတာလဲ´
 
`သားေတာ္ၾကည့္ပါ´
 
ဒီအခ်ိန္မွာပဲ လူတစ္ေယာက္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ ဆာတယ္ဆုိၿပီး ထသြားကာ ဇြန္းတစ္ခုကုိယူတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူဟာ အသားတံုးေတြကုိ ခပ္ယူသတဲ့။ အသားတံုးေတြကုိရေတာ့ သူ႕ပါးစပ္ထဲ ထည့္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လုိမွ ထည့္လုိ႔မရဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ သူ႕ရဲ႕လက္ဟာ မေကြးႏုိင္လုိ႔ပါပဲ။
 
`အရွင္ဘုရား ဘာျဖစ္တာလဲ´
 
`တမလြန္က လူေတြမွာ တံေတာင္ဆစ္ေကြးမပါဘူး´
 
တံေတာင္ဆစ္မပါေတာ့ သူတုိ႔ဟာ ဟင္းခပ္ထားတဲ့ ဇြန္းကုိ ပါးစပ္နားေရာက္ေအာင္ ဘယ္လုိယူလုိ႔ရမလဲ။
 
လူငယ္ေလးဟာ `ဆုိးလုိက္တာ´ လုိ႔ ညည္းတြားၿပီး ဘုရားသခင္ကုိ နတ္ျပည္ကုိပုိ႔ဖုိ႔ေျပာသတဲ့။ ဘုရားသခင္လည္း လူငယ္ေလးကုိ နတ္ျပည္ေခၚသြားသတဲ့။ နတ္ျပည္ေရာက္ေတာ့ လူေတြဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာကုိ ေတြ႕တယ္။ သူတုိ႔ဟာ ၀၀လင္လင္ စားေသာက္ေနၾကရဟန္ တူတယ္။ သူတုိ႔အနားမွာ ငရဲျပည္ကလုိပဲ အသားေတြ အရြက္ေတြကုိ ထည့္ျပဳတ္ထားတဲ့ ဟင္းအုိးတစ္အုိးကုိ ေတြ႕သတဲ့။ လူငယ္ေလးက ဘုရားသခင္ကုိ ၿပဳံးၿပီးေျပာလုိက္တယ္။
 
`အရွင္ဘုရား၊ ငရဲကလူေတြနဲ႔ ဒီကလူေတြ မတူဘူးေနာ္။ သူတုိ႔တစ္ေတြက ၀၀လင္လင္ရွိၾကတယ္´
 
`အင္း´
 
`အရွင္က သူတုိ႔က တံေတာင္ဆစ္ေကြးေတြ ဖန္တီးေပးထားတာေပါ့ ဟုတ္လား´
 
`မဟုတ္ဘူး ခ်စ္သား။ တမလြန္မွာ ဘယ္သူမွ တံေတာင္ဆစ္ေကြး မပါဘူး။ ငရဲကလူျဖစ္ျဖစ္၊ နတ္ျပည္ကလူျဖစ္ျဖစ္ အားလံုး အတူတူပဲ´
 
`ဟင္၊ ဒါဆုိ သူတုိ႔ ဘယ္လုိစားလဲ´
 
`ေစာင့္ၾကည့္ပါ သားေတာ္´
 
လူငယ္ေလးၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ လူတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။
 
`ကၽြန္ေတာ္ ဆာတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ဆာတယ္´
 
ဒီအခါ သူ႕ေဘးနားက လူတစ္ေယာက္က
 
`မင္း ဆာတယ္ ဟုတ္လား´
 
`ဟုတ္ကဲ့´
 
`ဒီမွာထုိင္´ လုိ႔ ေနရာေပးၿပီး ထသြားတယ္။ ထသြားတဲ့သူဟာ ဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းကုိ ေကာက္ယူလုိက္ၿပီး အသားတံုးေတြကုိ ခပ္ယူသတဲ့။ အသားတံုးေတြကုိ ရေတာ့ သူ႕ပါးစပ္ထဲ ထည့္ဖုိ႔မႀကဳိးစားဘူး။ ေစာေစာက ဆာတယ္လုိ႔ ေျပာတဲ့ လူအနားကုိသြားတယ္။
 
`ခင္ဗ်ား ဆာတယ္ဆုိ´
 
`ဟုတ္ကဲ့´
 
`ဒါဆုိ ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္လာတာေတြစားပါ´ ဆုိၿပီး ခြံေကၽြးတယ္။
 
တကယ္ေတာ့ တံေတာင္ဆစ္မေကြးပါတဲ့။ လူေတြဟာ ဟင္းကုိခပ္ၿပီး သူ႕ပါးစပ္ထဲကုိသူ ဘယ္လုိမွ ထည့္လုိ႔မရဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူမ်ားပါးစပ္ထဲကုိေတာ့ ထည့္ေပးလုိ႔ရတယ္။ ကုိယ္ဆာတဲ့အခါ သူေကၽြးတယ္။ သူဆာတဲ့အခါ ကုိယ္ေကၽြးတယ္။ အားလံုး ၀ ၾကတယ္။ ဒါဟာ ခ်မ္းေျမ႕တဲ့ေနရာေပါ့။ နတ္ျပည္ခ်မ္းသာဆုိတာ ဒီလုိေနရာပဲေလ။
 
ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္ရသမွ် ကုိယ့္ပါးစပ္ထဲကုိ ထည့္ခ်င္းသူေတြက ငရဲကုိေရာက္ေနၾကသူေတြနဲ႔ တူတယ္။ သူမ်ားကုိ ေကၽြးေမြး ေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့သူေတြက နတ္ျပည္ခ်မ္းသာကုိ ခံစားေနရသူေတြနဲ႔ တူတယ္။
 
*** *** ***
 
နိဂံုးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ `စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္´ ဆုိတာ အေရးပါတယ္။
 
လူေတြဟာ စိတ္ကူးယဥ္ၾကပါတယ္။
 
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တစ္ေတြမွာ စိတ္ကူးေတြရွိရမယ္။
 
အိပ္မက္ေတြ မက္ၾကရတယ္။
 
ကၽြန္ေတာ့္ဆရာက ေျပာဖူးပါတယ္။ အဂၤလိပ္လုိ ေျပာတာပါ။
 
`Dream, dream, dream. If you do not have any dream, how could your dream comes true?
 
အိပ္မက္ေတြ မက္ၾကပါ။ အိပ္မက္ေလးမွ မမက္ၾကရင္ မင္းအိပ္မက္ ဘယ္လုိ အေကာင္အထည္ေပၚလာႏုိင္မလဲ´ တဲ့။
 
ေကာင္းေသာအိပ္မက္မ်ား မက္ႏုိင္ၾကကာ စိတ္ကူးထားသမွ်ေတြကုိ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏုိင္ၾကပါေစ။
 
ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ
The Ladies News
 

 

Vote: 
No votes yet
Reader Choice: 

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.