ကၽြန္ေတာ္ စာအုပ္အေရာင္းသမား // လင္းသက္ခုိင္ //

( ၁ )
 
၁၉၉၆ ခုႏွစ္ကျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဦးေလးျဖစ္သူရဲ႕ စာရင္းကုိင္ ကုမၸဏီမွာ အလုပ္၀င္လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဒီအလုပ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေရြးခ်ယ္တာ မဟုတ္ဘဲ မလြဲသာလုိ႔ ၀င္လုပ္ရတဲ့အလုပ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စာရင္းဇယားေတြဟာ ဘယ္လုိမွ မပတ္သက္တဲ့ အရာပါ။ တစ္ေန႔မွာ ဦးေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေသြးတုိးစမ္းရင္း ေမးပါေသးတယ္။ မင္းက ဘာ၀ါသနာပါတာလဲေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း ေျဖလုိက္ပါတယ္။ စာဖတ္တာရယ္၊ စာေရးတာရယ္ ၀ါသနာအပါဆံုးလုိ႔ ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဦးေလး စိတ္ပ်က္သြားတာ ေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။
 
အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ ခႏၶာကုိယ္ထဲမွာက စာေပကုိ စြဲလန္းတ့ဲစိတ္ေတြ စီးဆင္းေနတဲ့ ကာလေပ့ါ။ စိတ္က စာေပနယ္ထဲမွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕ခ်င္ေပမယ့္ ခင္တာက အဲဒီစာေပ ပရ၀ဏ္ဆုိတာမွာ အသိအကၽြမ္း မရွိေတာ့ ခက္တယ္။ လူဆုိတာ ကုိယ္၀ါသနာပါတဲ့ အလုပ္နဲ႔ ထိေတြ႕ေနမွာ ဘ၀ဟာ အဓိပၸာယ္ရွိတာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးထားမိတာကုိး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လုိက္ပါေတာ့တယ္။ ဘ၀မွာ ကုိယ္ စိတ္မ၀င္စားတဲ့ အလုပ္ေတြခ်ည္း လုပ္ခဲ့ရတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဘ၀ကုိ စာအုပ္စာေပနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အလုပ္ကလြဲရင္ ဘာမွမလုပ္ေတာ့ဘူး။ စာေပရပ္၀န္းထဲမွာ ရေအာင္ေနမယ္၊ ေရာက္ေအာင္ သြားမယ္လုိ႔ သႏိၷ႒ာန္ ခ်လုိက္ပါေတာ့တယ္။
 
တစ္ခုေတာ့ ကံေကာင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စာေပအသုိင္းအ၀န္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ နာမည္ႀကီး စာအုပ္ဆုိင္ႀကီး တစ္ဆုိင္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ရွားရွားပါးပါး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိတယ္။ ဦးေလးရဲ႕ ကုမၸဏီကေန အလုပ္ထြက္ၿပီးတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းဆီသြားၿပီး သူတုိ႔ရဲ႕ ဆုိင္ခြဲတစ္ခုမွာ အလုပ္တစ္ခုရဖုိ႔ ေျပာေတာ့ မၾကာခင္မွာပဲ သူတုိ႔ရဲ႕ စာအုပ္အေရာင္းဆုိင္ တစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ရခဲ့ပါတယ္။
 
တကယ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ ေနခ်င္တဲ့ေနရာကုိ ဘ၀ႀကီးတစ္ခုလံုး ပစ္ခ်လုိက္တဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ရပါတယ္။ စာအုပ္ေတြနဲ႔ ထိေတြ႕ရတဲ့ ဘ၀ဟာ တကယ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာႀကီးပါ။ ကုိယ္ေတြ႕ခ်င္ ျမင္ခ်င္တဲ့ စာေရးဆရာေတြရဲ႕ စာအုပ္ေတြကုိ ျမင္ေနရတယ္။ ကုိယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေတြကုိ ေရြးခ်ယ္ဖုိ႔ အခြင့္အေရးေတြ ရွိတယ္။ စာအုပ္ေတြရဲ႕ လက္တစ္ကမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ရွိေနၿပီေလ။ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ေနရတဲ့ ဘ၀ကုိ ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သက္ခဲ့တာေလ။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀မွာ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ဆုိတာ ပညာရွိေတြၾကားထဲမွာ ေနခြင့္ရတာနဲ႔ အတူတူပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ခဲ့မိပါတယ္။
 
စာဖတ္ျခင္းဟာ ဘ၀အတြက္ လုိအပ္တယ္လုိ႔ ေျပာခဲ့တဲ့ ၿဗိတိသွ် အက္ေဆးဆရာႀကီး ဂ်ဳိးဇက္ အက္ဒီဆင္ဆုိသူ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားကုိ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္စုထဲမွာ မွတ္သားခဲ့ဖူးပါတယ္။ `စာဖတ္ျခင္းဟာ စိတ္အတြက္ လုိအပ္တယ္။ ကုိယ္လက္ လႈပ္ရွား ေလ့က်င့္ျခင္းဟာ ကုိယ္ကာယအတြက္ လုိအပ္သလုိပင္ ကုိယ္လက္လႈပ္ရွား ေလ့က်င့္မႈက က်န္းမာေရး ျဖစ္ေစတယ္။ အင္အားတုိးေစတယ္။ အားအင္ျပည့္ၿဖဳိး သန္စြမ္းတယ္။ စာဖတ္ျခင္းကေတာ့ အက်င့္စာရိတၱ ေကာင္းမြန္ေစတယ္။ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္းကုိ ျဖစ္ေစတယ္လုိ႔´ ဆုိပါတယ္။
 
စာအုပ္ဆုိင္ အေရာင္း၀န္ထမ္းဘ၀ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ တန္ဖုိးရွိတဲ့ အေတြ႕အႀကဳံေတြကုိ ရေစပါတယ္။ တစ္လနဲ႔တစ္လ ဘယ္စာအုပ္ေတြ ထြက္တယ္၊ ဘယ္စာေရးဆရာက ေကာင္းတယ္၊ ဘယ္စာအုပ္ အေရာင္းသြက္တယ္၊ ဘယ္မဂၢဇင္း ပုိေရာင္းရတယ္၊ ဘယ္စာအုပ္တုိက္က ဘယ္လုိ စာအုပ္ေကာင္းေတြ ထုတ္တယ္ဆုိၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေလ့လာခဲ့မိပါတယ္။ တစ္ေခတ္ တစ္ခါတုန္းကေတာ့ `ပုဂံစာအုပ္တုိက္ဟာ စာအုပ္ေကာင္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ထြက္ခဲ့တယ္ဆုိတာလည္း အမွတ္ရမိပါတယ္´
 
စာအုပ္ဆုိင္မွာ စာအုပ္ေရာင္းလုိက္၊ ေရာင္းရင္းကေန စာအုပ္ေကာင္းေလးေတြ႕ရင္ ျမည္းလုိက္၊ စိတ္ထဲမွာ လကုန္ရင္ ဒီစာအုပ္ကုိ ၀ယ္မယ္၊ ဘယ္စာအုပ္ေတြ ၀ယ္ရမယ္၊ ဘယ္စာအုပ္ေတြက တစ္သက္လံုး အတြက္ သိမ္းရမယ္။ မျဖစ္မေန ၀ယ္ရမယ့္ စာအုပ္က ဘာဆုိၿပီး ေခါင္းထဲမွာ အကန္႔ေတြ ခြဲေနရတာပါ။ ဟုိတုန္းက စာအုပ္၀ယ္ဖုိ႔ဆုိတာ လခထဲကဖဲ့ၿပီး ၀ယ္စုရတာေလ။ ရတဲ့လခနဲ႔ လုိခ်င္တဲ့စာအုပ္ေတြ တစ္ခါတည္း ၀ယ္ႏုိင္တာမွ မဟုတ္တာ၊ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ၀ယ္စုခဲ့ရတာ။
 
( ၂ )
 
စာအုပ္ေတြကုိ ကုိယ္ကသိခ်င္ေတာ့ စင္ေပၚက စာအုပ္အားလံုးကုိ ေမႊတာေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ၾကာေတာ့ ဘယ္စာအုပ္က ဘယ္နားမွာ ရွိတယ္ဆုိတာ သိတာေပါ့။ စာအုပ္ေတြကုိ မ်ားမ်ား မွတ္မိေနျခင္းဟာလည္း အက်ဳိးရွိပါတယ္။ ၀ယ္သူေမးရင္ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ရွာၿပီးထုတ္ေပးႏုိင္တာ အေကာင္းဆံုး ၀န္ေဆာင္မႈ ေပးႏုိင္တဲ့ အရည္အခ်င္းပါ။
 
တစ္ေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စာအုပ္ဆုိင္ကုိ ဦးပဥၥင္းတစ္ပါး ၾကြလာပါတယ္။ စာအုပ္၀ယ္ဖုိ႔ပါ။ ဦးပဥၨင္းက တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ပါပဲ။ သူ ဘယ္သူမွန္းလည္း မသိပါဘူး။ ေနာက္မွ အဲဒီဦးပဥၨင္းက အရွင္ဆႏၵာဓိက ဆိုတဲ့ ကုိယ္ေတာ္ပါတဲ့။ သူ႕စာအုပ္ေတြ သံုးေလးငါးအုပ္ ထြက္ထားၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ကုိယ့္စိတ္ကုိယ္စစ္ ဆုိတဲ့စာအုပ္ရယ္၊ တစ္ေယာက္တည္းေန တစ္စိတ္ထဲထား ဆုိတဲ့စာအုပ္ဟာ ဦးပဥၨင္းကုိ လူသိမ်ားလာေစတဲ့ အစပထမ စာအုပ္ေတြပါပဲ။
 
အရွင္ဆႏၵာဓိက လုိခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္က ရွာေဖြေရြးခ်ယ္ၿပီး သူ႕ေရွ႕မွာ ပံုလုိက္ပါတယ္။ ဦးပဥၨင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္ေရြးေပးတဲ့ စာအုပ္အသစ္ေတြကုိ အကုန္၀ယ္သြားပါတယ္။ သေဘာက်ပံုလည္း ရပါတယ္။ ေနာက္ အေခါက္ေတြမွာလည္း ဆုိင္ကုိ လာရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိပဲ စာအုပ္ေတြေရြးခုိင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အရွင္ဆႏၵာဓိက ရဲ႕ စာဖတ္ႏုိင္ပံုကုိ အားက်ေနခဲ့ရပါတယ္။
 
စာအုပ္ေတြကုိ ေရာင္းရင္း၊ ေလ့လာရင္းနဲ႔ စာအုပ္အေရာင္းဆုိင္မွာ လူမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေတြ႕ခဲ့ၿပီး စာအုပ္ အေရာင္းဆုိင္က ေပးတဲ့ သင္ခန္းစာေတြကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္ ရခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ဆုိင္မွာ စာအုပ္ အေရာင္း၀န္ထမ္း ဘ၀နဲ႔ေနရင္း တစ္ဖက္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ၀ါသနာပါတဲ့ စာတုိေပစနဲ႔ ကဗ်ာေတြ ေရးၿပီး နီးစပ္ရာ မဂၢဇင္းတုိက္ေတြ ပုိ႔ေနခ်ိန္ေပါ့။
 
ဒီလုိနဲ႔ ေနာက္တစ္ခါ ကံၾကမၼာရဲ႕ အလွည့္အေျပာင္းမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ တူျဖစ္သူ လင္မယား ေနာက္ထပ္ဖြင့္မယ့္ ပန္းဆုိးတန္းက စာအုပ္ဆုိင္အသစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တာ၀န္ခအျဖစ္ လုပ္ခြင့္ရခဲ့ပါေတာ့တယ္။
 
( ၃ )
 
ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီအခ်ိန္မွာ စာအုပ္ဆုိင္ အႀကီးႀကီး ဖြင့္ခ်င္တဲ့ အိပ္မက္မ်ဳိး မက္ေနတာေလ။ တစ္ျပားမွမရွိဘဲ စိတ္ကူးယဥ္ ေနတာပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခ်န္မွာ လုပ္ခြင့္ရတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူတုိ႔ဆုိင္အတြက္ စာအုပ္အမ်ဳိးအစား စံုသည္ထက္ စံုေအာင္ လက္လွမ္းမီသမွ် ရေအာင္ရွာၿပီး ဆုိင္ေပၚတင္ေရာင္းခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ အမ်ဳိးအစား စံုေအာင္ဆုိတာ အပင္ပန္းခံရပါတယ္။ ေနရာစံုက စာအုပ္ေတြကုိ သိထားရပါတယ္။ တကယ္လည္း အဲဒီအခ်ိန္က ဆုိင္မွာ စာအုပ္ အမ်ဳိးအစား စံုလင္တာမုိ႔ ပန္းဆုိးတန္းလမ္းက နာမည္ႀကီး စာအုပ္ဆုိင္တစ္ဆုိင္အျဖစ္ လူသိထင္ရွားခဲ့သလုိ အေရာင္းအ၀ယ္ေတြလည္း အလြန္ေကာင္းခဲ့ၾကပါတယ္။
 
ပန္းဆုိးတန္းဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္ စာေပရာဇ၀င္ ရွိခဲ့တဲ့ လမ္းဆုိရင္လည္း မမွားပါဘူး။ ပန္းဆုိးတန္းဟာ တစ္ေခတ္တစ္ခါတည္းကပင္ စာေပသမားတုိ႔ ျမတ္ႏုိးစံုမက္ရာ စာေပလမ္းအျဖစ္ ရွိခဲ့ၿပီးသားပါ။ ဒီတုန္းကဆုိ ပညာေရႊေတာင္၊ စာေပေလာက ၅၊ ျမင့္မုိရ္၊ အေမ့အိမ္ စတဲ့ စာအုပ္ဆုိင္ေတြအၾကားမွာ ပလက္ေဖာင္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ စာအုပ္အေဟာင္းမ်ား အစံုအလင္ ခင္းက်င္းေရာင္း၀ယ္ခဲ့တဲ့ စာေပလမ္းမႀကီး ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။
 
စာအုပ္အေဟာင္း ေရာင္း၀ယ္သူေတြထဲမွာလည္း တကယ့္ကုိ စာေပ၀ါသနာႀကီးလြန္းတဲ့ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာ ၀ါရင့္ႀကီးေတြလည္း ပါပါတယ္။ စာအုပ္ အေဟာင္းတစ္မ်ဳိးတည္းကုိသာ ေရာင္းခ်ေနေသာ ၀ါရင္စာအုပ္ အေဟာင္း ေရာင္း၀ယ္သမားႀကီးေတြလည္း ဆံုခဲ့ရပါတယ္။ ခုေနေတာ့ ပန္းဆုိးတန္းစာအုပ္ဆုိင္ႀကီးမွာ ကၽြန္ေတာ္ တာ၀န္က်ခဲ့စဥ္က အဲဒီလမ္းက စာအုပ္အေဟာင္းေရာင္းတဲ့ ေဘာ္ဒါေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အဖြဲ႕က်ခဲ့ဖူးတာ ကုိလည္း အမွတ္ရမိပါေသးတယ္။
 
တစ္ေခတ္တစ္ခါက စာအုပ္ဆုိင္မွာ ေရာင္းအား၀ယ္အားေတြ ေကာင္းခဲ့ၾကတာေတြကုိ ခုေန ျပန္ေတြးေတာ့ ရယ္စရာေတာင္ ျဖစ္ရပါတယ္။ တကယ္ပါ။ ခုလက္ရွိကာလမွာလုိ ထုတ္ေ၀ေရးေတြ၊ ျဖန္႔ခ်ိေ၇းေတြ၊ အေရာင္းဆုိင္ေတြ ညည္းညဴေနသလုိ မဟုတ္ပါဘူး။ မဂၢဇင္းေတြဆုိလည္း တစ္လ၊ တစ္လ ထြက္လုိက္တာ မနည္းပဲ။ မွတ္ေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ နကၡတၱေရာင္ျခည္ ဆုိတဲ့ ဆုိင္အတြက္ အုပ္ ၁၀၀ ေလာက္ ၀ယ္ရတယ္။ မေဟသီ၊ ေရႊအျမဳေတ ဆုိရင္ တုိက္မွာ သြားထုတ္၊ အုပ္ေရကုိ လုိသေလာက္ ႀကဳိမွာ ထားရတာ။ အနည္းဆံုးေတာ့ တစ္လ အုပ္ေရ ၈၀၊ ၁၀၀ ေလာက္ ၀ယ္ေရာင္းရတာပါ။ က်န္ မဂၢဇင္းေတြ ဆုိလည္း အုပ္ေလးငါးေျခာက္ဆယ္ေတာ့ မွာေရာင္း ရတာပဲ။ အဲဒီေခတ္က မဂၢဇင္းေတြ ေရာင္းအားေကာင္းခဲ့သလုိ အငွားဆုိင္ေတြလည္း ၀ယ္အားေကာင္း၊ ငွားအားေကာင္း တဲ့အခ်ိန္ လူေတြလည္း စာဖတ္ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။
 
အေပၚလုိင္းစာအုပ္လုိ႔ ေခၚတဲ့ သုတ၊ ရသ၊ ပညာေပး၊ တက္က်မ္း ၀တၳဳ အစရွိတဲ့ စာအုပ္ေတြကုိ စာအုပ္တုိက္ ေပါင္းစံုကေန မွာယူရင္ တစ္မ်ဳိးကုိ အုပ္ေလးငါးဆယ္ ပုိ႔ေပးပါဆုိၿပီး မွာယူခဲ့ရတာမ်ဳိးလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီတုန္းက ထုတ္ေ၀သူေတြ အားရွိခဲ့သလုိ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိ စာအုပ္ေရာင္းသူေတြလည္း ခါးခ်ည့္ေအာင္ ေရာင္းခဲ့ရပါတယ္။
 
ခုေနခါမွာေတာ့ ဟုိတုန္းက စာအုပ္ဆုိင္ေတြမွာ စာအုပ္ေတြ ေရာင္းအား ေကာင္းခဲ့တာေတြကုိ ျပန္ေတြးရင္း ၾကည္ႏူးရေပမယ့္ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အနီးက စာေပရပ္၀န္းထဲမွာေတာ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြရဲ႕ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ ညည္းညဴေနသံေတြကုိ ၾကားေနရတာမုိ႔ အားသစ္ေတြ ျပန္ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီေန႔ လူငယ္ေတြ စာမဖတ္ၾကေတာ့ဘူးလား၊ စာအုပ္ေတြကုိ လူငယ္ေတြ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူးလား၊ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြ ျပဳတ္ကုန္ၿပီလုိ႔ ညည္းညဴသံေတြရဲ႕ အၾကားမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ စာအုပ္ဆုိင္ေတြထဲကုိ လူငယ္ေတြ ၀င္ေနၾကပါေသးတယ္။ စာအုပ္ေတြ ၀ယ္ဖတ္ေနၾကပါေသးတယ္။ ခုေခတ္က ကုိယ္ပုိင္၀ယ္သိမ္း ဖတ္တဲ့ေခတ္ပါ။ စာဖတ္တဲ့ လူငယ္ေတြ၊ စာေပကုိ စိတ္၀င္စားတဲ့ လူငယ္ေတြ ရွိပါေသးတယ္။
 
တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ ဒီေန႔မွာ သူတုိ႔ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာေပမ်ဳိး၊ သူတုိ႔အာသီသရွိမယ့္ စာအုပ္မ်ဳိး၊ သူတုိ႔ေခတ္နဲ႔ ကုိက္ညီတဲ့ စာအုပ္မ်ဳိးေတြကုိ ေရြးခ်ယ္ထုတ္လုပ္ေပးဖုိ႔လည္း လုိအပ္ပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္မိပါေတာ့တယ္။
 
လင္းသက္ခုိင္
The Ladies News

 

Vote: 
No votes yet
Reader Choice: 

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.