သယံဇာတက်ိန္စာနဲ႔ သစ္ // ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ //

( ၁ )
 
သယံဇာတေတြ အင္မတန္ေပါတဲ့ ျမန္မာျပည္ပါ။ ေရႊတြင္း၊ ေငြတြင္း၊ ပယင္းဒုတၳာဆုိၿပီး သယံဇာတအားလံုး ရွိတဲ့ႏုိင္ငံပါ။ အေစ့ကုိ ေျမေပၚခ်လုိက္တာနဲ႔ အပင္ေပါက္တဲ့ ျမန္မာပါ။ ဒီသယံဇာတေတြဟာ က်ိန္စာသင့္ေနပါသလား။
 
ျမန္မာတုိ႔ရဲ႕သစ္ကုိ လုိခ်င္လုိ႔ အဂၤလိပ္က ကုိလုိနီလုပ္လုိက္တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ ဒီေတာ့ သစ္ဟာ က်ိန္စာရွိေနတယ္လုိ႔ ဆုိၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သစ္နဲ႔ အေတာ္ေလး ယဥ္ပါးသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္။ သယံဇာတ က်ိန္စာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းကုိ တင္ျပခ်င္ပါတယ္။
 
( ၂ )
၁၉၇၃ ခုႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္ အဂၤလန္မွာ ပညာသင္ခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားတဲ့ တကၠသုိလ္က မန္ခ်က္စတာ ၿမဳိ႕မွာရွိတဲ့ ဆဲလ္ဖုိ႔ဒ္တကၠသုိလ္ ( University of Salford at Greater Manchester) ပါပဲ။ မန္ခ်က္စတာကုိေတာ့ လူအမ်ားသိတယ္။ ျမန္မာေတြႀကဳိက္တဲ့ ယူႏုိက္တက္ေဘာလုံးအသင္း တည္ရာကုိး။ ဒါေပမဲ့ မန္ခ်က္စတာ တုိးခ်ဲ႕ ၿမဳိ႕ငယ္ေလးတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဆဲလ္ဖုိ႔ဒ္ကုိေတာ့ လူသိနည္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆဲလ္ဖုိ႔ဒ္မွာ ကားလ္မတ္စ္ (Karl Marx) က သူ႕ရဲ႕ အရင္းက်မ္းကုိ ဒီၿမဳိ႕မွာ ေရးခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ဒီ အရပ္မွာ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြ အလြန္မ်ားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က အဲဒီ တကၠသုိလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ရတယ္။ အေဆာက္အအုံေတြ အမ်ားႀကီးရွိတဲ့အနက္ ၂၃ ထပ္ ရွိတဲ့ အဲဒီေက်ာင္း အေဆာက္အအုံတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သုေတသနလုပ္ရပါတယ္။
 
တစ္ခါတစ္ခါ လက္ခ်ာတက္ရေပမယ့္ အခ်ိန္ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဓာတ္ခြဲခန္းထဲမွာ သုေတသနလုပ္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အခန္းထဲမွာ စားပြဲႀကီးတစ္လံုးသာ ရွိၿပီး ေက်ာင္းသားေလးေယာက္ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ အဂၤလိပ္တစ္ေယာက္၊ အီရန္က တစ္ေယာက္၊ သီရိလကၤာက တစ္ေယာက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ျမန္မာက ျဖစ္တယ္။ အားလံုး အလုပ္ႀကဳိးစားရတယ္။ သုေတသန ႀကီးၾကပ္တဲ့ကထိကက အတြင္းခန္းမွာ ထုိင္တယ္။ ပါေမာကၡက တစ္ပတ္တစ္ႀကိမ္ လာေရာက္ စစ္ေဆးပါတယ္။
 
( ၃ )
 
ေသာၾကာေန႔ ညေန ၄ နာရီမွာ ပါေမာကၡ ေရာက္လာတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ ပါေမာကၡ မေရာက္လာမီ ၁၅ မိနစ္အလုိမွာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရတယ္။ စားပြဲခံုေပၚက ပစၥည္းေတြကုိရွင္းၿပီး စားပြဲကုိ ဖံုသုတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အေရာင္တင္ဆီ တုိ႔ ရပါတယ္။ ပါေမာကၡက လာၾကည့္ၿပီး `ေကာင္းတယ္´ လုိ႔ ေျပာကာ ျပန္ထြက္သြားတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သုေတသနလုပ္ကာ ေက်ာင္းတက္ စာေမးပြဲေျဖနဲ႔ အလုပ္ေတြ ႐ႈပ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ရက္မွာ အီရန္က ေက်ာင္းသား သုေတသန လုပ္ငန္း တန္းလန္းျဖစ္ေနပါတယ္။ သူက သူ႕ရဲ႕ စမ္းသပ္ခ်က္ကုိ ၃၆ နာရီၾကာ လုပ္ထားတာ အခ်ိန္ျပည့္ဖုိ႔ နာရီ၀က္သာ လုိပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ သူလုိခ်င္တဲ့ Result ကုိ ရမွာကုိး။ ကၽြန္ေတာ္က စားပြဲရွင္း အေရာင္တင္ဆီသုတ္ ေနခ်ိန္မွာ သူ မၿပီးေသးဘူး။
 
`ေဟ့ေကာင္၊ ပါေမာကၡ လာေတာ့မယ္´
 
`ငါမၿပီးေသးဘူး။ ေနာက္နာရီ၀က္ေလာက္ ေစာင့္ရဦးမယ္´
 
သူ႕ရဲ႕ ဖန္လင္းေတြမွာ အရည္ေတြ လႈပ္ရွားေနတယ္။ တစ္ဖက္က အပူတုိက္ထားတယ္။ အေငြ႕ေတြလည္း ထြက္ေနတယ္။ ဒါကုိ သူလုပ္လုိ႔ အေျဖရမွ ဘြဲ႕ရဖုိ႔ နီးစပ္မွာျဖစ္တယ္။ သူ႕ သုေတသန ႀကီးၾကပ္သူ ကထိက အခန္းထဲက ထြက္လာတယ္။
 
`ဂ်က္ဖာ၊ သိမ္းေတာ့´
 
`ဆရာ ခု မိနစ္ ၂၀ ပဲ လုိေတာ့တယ္´
 
ဒီလုိေျပာေနခ်ိန္မွာပဲ ပါေမာကၡေရာက္လာတယ္။
 
အခန္းထဲ၀င္ၾကည့္တယ္။ ဘာစကားမွ မေျပာ၊
 
`Glass Bin သြားယူခဲ့´
 
Glass Bin ဆုိတာကေတာ့ ဖန္ကြဲေတြထည့္တဲ့ ပံုးျဖစ္တယ္။
 
`ဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ နာရီ၀က္ဆုိ ၿပီးေတာ့မယ္ ဆရာ´
 
ပါေမာကၡက သူ႕ကုိ ဘာမွျပန္မေျပာ။
 
ပါေမာကၡဟာ မီးကုိသတ္ၿပီး အေအးခံေစတယ္။ ၿပီးေတာ့ အရည္ေတြကုိ ေဘစင္ထဲသြန္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဖန္သားနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ဓာတ္ခြဲခန္းသံုး ဘူးေတြ၊ ပုလင္းေတြ၊ ဓာတ္ခြဲခန္း ကိရိယာေတြ အားလံုးကုိ တံျမက္စည္းနဲ႔ လွည္းကာ Glass Bin ထဲကုိ ထည့္လုိက္ေလတယ္။
 
ဂ်က္ဖာ မ်က္ရည္ေတြက်ေနတယ္။
 
ဒီသုေတသနဟာ သူ႕အတြက္ အေရးႀကီးတယ္ မဟုတ္လား။
 
`မင္းတုိ႔ကုိ စည္းကမ္းလုပ္ထားတယ္။ ေသာၾကာေန႔ ညေနေလးနာရီဆုိရင္ စားပြဲေပၚက ဓာတ္ခြဲခန္းကိရိယာေတြ အားလံုးဖယ္ၿပီး အေရာင္တင္ဆီ သုတ္ရမယ္ဆုိတာ သိလား´
 
`သိပါတယ္ ဆရာ´
 
`ဒီစားပြဲဟာ ကၽြန္းစားပြဲကြ၊ Burma Teak နဲ႔ လုပ္ထားတ။ ဒီအခန္းတစ္ခန္းလံုးရဲ႕ တန္ဖုိးဟာ ဒီစားပြဲတစ္လံုးရဲ႕ တန္ဖုိးနဲ႔ ညီတယ္။ ေစာေစာက သုေတသနမၿပီးသူ ဘယ္သူလဲ´
 
`ကၽြန္ေတာ္ ဂ်က္ဖာပါ ။ အီရန္ကပါ´
 
`ေအး၊ ေနာက္တစ္ခါဆုိ မင္း အီရန္ျပန္လုိ႔ရၿပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ မင္းကုိ ဒုတိယအႀကိမ္ အခြင့္အေရး ေပးလုိက္မယ္´
 
( ၄ )
 
Burma Teak ျမန္မာ့ကၽြန္း ဂုဏ္ယူဖုိ႔ ေကာင္းလုိက္တာ။ အင္မတန္ တန္ဖုိးႀကီးတာပဲ။
 
ဟုတ္လည္းဟုတ္ပါတယ္။
 
ကၽြန္ေတာ္က တန္ဖုိးႀကီးႀကီး ေပးဆပ္လုိက္ရတယ္ မဟုတ္လား။ ၁၈၂၀ ျပည့္ႏွစ္က အဂၤလိပ္ေတြဟာ ဟုိင္းႀကီးကၽြန္းကုိ ေရာက္လာတယ္။ ဘံုေဘဘားမား သစ္ကုမၸဏီက ဟုိင္းႀကီးကၽြန္းကေန ကၽြန္းသစ္ေတြ ခုိးထုတ္တယ္။ ဒီကစၿပီး ပထမ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ စစ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒါက ၁၈၂၆ ခုႏွစ္ပါ။ ၁၈၅၂ ခုႏွစ္မွာ ဒုတိယ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ စစ္ပြဲ ဆက္ၿပီး ၁၈၈၅ ခုႏွစ္မွာ တတိယ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ စစ္ပြဲျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံက သယံဇာတေတြကုိ အဂၤလိပ္ေတြက သယ္ယူသြားတဲ့ထဲမွာ ကၽြန္းသစ္ဟာ အေတာ္ေလး အဓိကက်တာကုိ ေတြ႕ရမွာ ျဖစ္တယ္။
 
( ၅ )
 
၁၉၅၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္လြန္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ ကေလးဘ၀ပါ။ ေမာ္လၿမဳိင္ကုိ ေရာက္ရင္ ကမ္းနားမွာရွိတဲ့ သစ္စက္ေတြကုိ သြားၾကည့္ေလ့ရွိတယ္။ ယေန႔ ေမာ္လၿမဳိင္ ကမ္းနားလမ္း တုိးခ်ဲ႕ေတြမွာ သစ္စက္ေတြရွိခဲ့တဲ့ ေနရာျဖစ္တယ္။ သစ္စက္ထဲမွာ ဆင္ေတြ သစ္လံုးေတြကုိ သယ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီအရြယ္တုန္းက ဆင္ဆုိတာ အႀကီးႀကီးလုိ႔ ထင္ခဲ့ပါတယ္။ လႊ၀ုိင္းေတြကလည္း အႀကီးႀကီးေပါ့။ သစ္ေတြ လႊားခနဲ၊ လႊားခနဲ ကြာထြက္ေနတာကုိ ၾကည့္ၿပီး စိတ္လႈပ္ရွားတယ္။ သစ္ေတြကုိ ခြဲစိတ္ကာ ကမ္းနားရိွ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာေတြကုိ ပုိ႔ရတယ္။
 
`ဒီသစ္စက္ကုိ မေဘဘီတုိ႔ အေဖပုိင္တယ္´
 
ကၽြန္ေတာ့္အစ္မက ေျပာျပပါတယ္။
 
မေဘဘီဆုိတာက ကၽြန္ေတာ့္အစ္မနဲ႔ အရြယ္မတိမ္းမယိမ္း ရွာဒီ၀တ္ ကုလားမ ပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕အေဖကလည္း အိႏိၵယသား ကုလားႀကီးပါပဲ။ အမွန္ေတာ့ မေဘဘီတုိ႔ အဘိုး ဂြန္ဒူးဘာဘူက ပုိင္တဲ့ သစ္စက္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဂြန္ဒူးဘာဘူက အခြန္ေတြ မေဆာင္ဘဲ ေဒ၀ါလီခံၿပီး အဖမ္းခံလုိက္တဲ့ အတြက္ မေဘဘီတုိ႔ အေဖက သစ္စက္ကုိ ပုိင္သြားတာပါပဲ။ ဇာတ္လမ္းက အနည္းငယ္ေတာ့ ႐ႈပ္ပါတယ္။
 
ကၽြန္ေတာ့္အဘုိးက -
`မွားယြင္းတဲ့လူသတ္မႈ´ ေၾကာင့္ ေထာင္ထဲကုိ ေရာက္သြားတယ္။ (သူမသတ္ပါ၊ သတ္သူ ေနာင္တြင္ ၀န္ခံပါတယ္) အဘုိးက အဲဒီအခ်ိန္က လူငယ္ေလးပါပဲ။ အဘုိးက လူႀကီးေတြကုိ ျပဳစုရတယ္။ လူႀကီးေတြက သူ႕ကုိ အင္မတန္ အားကုိးတယ္။ သစ္ကုန္သည္တစ္ဦးက အဘုိးကုိ သစ္တန္တြက္နည္းေတြကုိ သင္ေပးတယ္။ သစ္အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပတယ္။ အဘုိးက အမႈမွန္ေပၚေတာ့ ျပန္လြတ္ေျမာက္လာတယ္။ ဒီအခါ ဂြန္ဒူးဘာဘူရဲ႕ သားထံသြားၿပီး သစ္ေတြကုိ အေၾကြးယူကာ ဘီလူးကၽြန္းမွာ ေရာင္းတယ္။
 
အဘုိးဟာ သစ္ကုန္သည္ႀကီးျဖစ္ကာ သူေဌးျဖစ္လာတယ္။ စိတ္ေကာင္းရွိတဲ့ အဘုိးဟာ သူႀကီးလည္း ျဖစ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ၉ တန္းေရာက္ေတာ့ အဘုိးဟာ အသက္ ၉၀ ရွိပါၿပီ။ သန္တုန္း ျမန္တုန္း ပါပဲ။ လယ္ကုိဦးစီး လုပ္ကုိင္သလုိ သစ္လည္း ေရာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သစ္တြက္နည္းေတြ သင္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အဘုိးကုိယ္စား သစ္ေရာင္းရပါတယ္။ အင္၊ ကညင္၊ ပ်ဥ္းကတုိး၊ ကၽြန္း စတဲ့ သစ္ေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ရင္းႏွီးခဲ့တယ္။
 
( ၆ )
 
ကၽြန္ေတာ္ တကၠသုိလ္ေရာက္ေတာ့ အဘိုးက သစ္မေရာင္းေတာ့ပါဘူး။ ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီအစုိးရ တက္လာေတာ့ သစ္စက္ေတြလည္း ျပည္သူပုိင္ သိမ္းလုိက္ပါတယ္။ ကံအားေလ်ာ္စြာ အဘုိးရဲ႕ သစ္ဆုိင္မရွိေတာ့လုိ႔ ျပည္သူပုိင္ အသိမ္းမခံရပါ။ သုိ႔ေသာ္ အဘုိးရဲ႕ ဘီလူးကၽြန္း လယ္ေတြေတာ့ ျပည္သူပုိင္ အသိမ္းခံလုိက္ရပါတယ္။ ယေန႔ ေမာ္လၿမဳိင္ဘက္ ေရာက္ရင္ ကမ္းနားလမ္းကုိၾကည့္လုိက္ပါ။ သစ္စက္ေတြလည္း မရွိေတာ့ပါ။ အဘုိးအိမ္လည္း အျခားသူေတြ ၀ယ္သြားလုိ႔ ပံုစံလည္း ေျပာင္းသြားၿပီျဖစ္တယ္။ ဘီလူးကၽြန္းကုိ တံတားထုိးၿပီးျဖစ္လုိ႔ ခါတုိင္း ကူးတုိ႔ သေဘၤာစီးၿပီး သြားေနက်ျဖစ္တဲ့ နတ္ေမွာ္လမ္းကုိလည္း မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။
 
နတ္ေမွာ္လမ္းမွာရွိတဲ့ အသိမ္းခံထားရတဲ့ အဘိုးရဲ႕လယ္ကုိ ခါတုိင္းလုိ လွမ္းမၾကည့္ႏုိင္ေတာ့ပါ။ ယေန႔ ဘီလူးကၽြန္းကေတာ့ အင္မတန္ စိမ္းစုိေနဆဲ ျဖစ္တဲ့ ေဒသတစ္ခုပါ။ ဒါေပမဲ့ တံတားထုိးလုိက္ေတာ့ ဒီကၽြန္းသည္လည္း အပ်ဳိရည္ ပ်က္သြားေတာ့မွာပဲလုိ႔ စုိးရိမ္ေနမိတယ္။ ဘယ္လုိျဖစ္ျဖစ္ အရာရာ ေျပာင္းလဲတာပါပဲလုိ႔ သေဘာေပါက္မိပါတယ္။
 
သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံ ဆင္းရဲဆဲပဲ၊ ဒါေၾကာင့္လည္း သဘာ၀သယံဇာတေတြကုိ မွီခုိေနရဆဲေပါ့။ ခု ကၽြန္ေတာ္ စာေရးဆရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဟာေျပာပြဲေတြက ဖိတ္လုိ႔ ေနရာအႏွံ႔ကုိ ေရာက္ပါတယ္။ ႀကဳိ႕ပင္ေကာက္တုိ႔၊ ဖဒုိတုိ႔မွာ သစ္စက္ႀကီးေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီသစ္စက္ေတြကုိ ေရာက္ေတာ့ လႊ၀ုိင္းႀကီးေတြကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ သစ္လံုးႀကီးေတြကုိ ေတြ႕ရေတာ့ ငယ္ဘ၀ သတိရပါတယ္။
 
( ၇ )
 
ဒီသစ္ေတြ ဘယ္ကုိ ခရီးဆက္မွာလဲ။
 
`အဂၤလန္က ဓာတ္ခြဲခန္းကုိ ေရာက္သြားမွာလား´
 
`အယ္လိဇဘက္ဘုရင္မရဲ႕ ဘာကင္ဟန္နန္းေတာ္ထဲကုိပဲ ေရာက္သြားမွာလား´
 
`ဒါမွမဟုတ္ ေဒၚနယ္ထရမ့္ အေပ်ာ္စီးတဲ့ ရြက္ေလွ (Yatch) ပဲ ျဖစ္လာေလမလား´
 
တန္ဖုိးျမင့္ျခင္း (Value Added) မလုပ္ႏုိင္ေသးပါ။ ယေန႔ သစ္ေတြ ရွားပါးေနပါၿပီ။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္းသစ္ေတြ ရွားေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သစ္ေတြကုိ မၾကည့္မိေတာ့ပါ။
 
အေတြးေတြကုိသာ ပြားရင္ မ်က္ရည္ လည္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ အနာဂတ္ လူသားေတြဆီက လုယူထားတဲ့ အပင္ေတြအတြက္ လူႀကီးေတြက အပင္ေတြကုိ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးၾကပါလုိ႔ မွာခ်င္ပါတယ္။
 
ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ
The Ladies News
 
 

 

Vote: 
No votes yet
Reader Choice: 

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.