ဒီမုိကေရစီႏွင့္ ပါတီ // ရဲစြမ္းလက္ //

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဒီမုိကေရစီေခတ္ထဲမွာ အေျပးၿပဳိင္ေနၾကသူေတြ ျဖစ္တယ္။ ေမာပန္းေပမယ့္ ရပ္နားလုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ အသက္ခုိး႐ွဴၿပီး အေမာေျဖၾကရမယ္။ မကၽြမ္းက်င္တဲ့ အရာတုိင္းမွာ အခက္အခဲဆုိတာ လက္ခေမာင္း ခတ္ေနတာ မဆန္းဘူး။ အခက္အခဲကုိ ညည္းတြားေနတာဟာ အခက္အခဲကုိ အားေပးေနတာ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အခက္အခဲကုိ အားေပးလုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ အခက္အခဲကုိ အားေပးတာဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘ၀ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တူးၿဖဳိေနတာ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အခက္အခဲကုိ ညည္းတြားမယ့္အစား ေျဖရွင္းၾကရမွာ ျဖစ္တယ္။ ေျဖရွင္းနည္းကုိ ရွာတဲ့အခါ လက္ညိွဳး ေငါက္ေငါက္ထုိးၿပီး မရွာသင့္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လက္ညိွဳးထုိးေနဖုိ႔ အခ်ိန္မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အတိတ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လက္ညိွဳးထုိးေနဖုိ႔ အခ်ိန္မရွိဘူး။ ပစၥဳပၸန္ကုိ ဖ်က္ဆီးေနတာဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အနာဂတ္ကုိ နာက်င္စရာေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ေနတာ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အားလံုး မလုိခ်င္တာေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အားလံုး လုပ္မေနဖုိ႔ဘဲ လုိအပ္တယ္။ ဟန္ေဆာင္မႈဆုိတာ ေျပလည္မႈကုိ မဖန္တီးေပးႏုိင္ဘူး။ ဟန္ျပဟာ ဘယ္ေတာ့မွ စံျပမျဖစ္ဘူး။ ဟန္ေဆာင္ရလုိ႔ ပင္ပန္းတာနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္တာပဲ အဖတ္တင္လိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဟန္ျပမလုပ္သင့္ ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စံျပျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မဖန္တီးသမွ် ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အတိတ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ပစၥဳပၸန္မွာ လွပစြာ က်က္စားေနလိမ့္မယ္။
 
အတိတ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မုန္းတီးၾကတယ္။ မုန္းတီးမႈကုိ ရင္႐ုိးမွာ စီးဆင္းခြင့္ျပဳထားတုိင္း မုန္းတီးမႈဟာ ေန႔ခ်င္း ညခ်င္း ႀကီးထြားလာတဲ့ သစ္ပင္လုိ ျဖစ္ေနမယ္။ အမုန္းေတြ ႀကီးထြားေနတုိင္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အေတြးမွာ အျပစ္မကင္းဘူး။ ခရီးမေရာက္တဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခရီးဆက္ေနရလိမ့္မယ္။ မသန္႔ရွင္းတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လမ္းေၾကာင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သန္႔ရွင္းေနၾကလိမ့္မယ္။ ဒီမုိကေရစီေခတ္ထဲက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ အေတြးသစ္ေတြ လုိအပ္တယ္။ ေခတ္သစ္ကုိ ေရာက္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ စနစ္သစ္ေတြ လုိအပ္တယ္။ စိတ္သစ္၊ လူသစ္ျဖစ္လုိ႔ လုိအပ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မုန္းတီးမႈကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တန္ဖုိးျမွင့္ရမယ္။ မုန္းတီးမႈထဲက သင္ခန္းစာယူရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းတုိင္းမွာ မုန္းတီးစရာ မရွိေအာင္ ျပဳလုပ္ရမယ္။ မုန္းတီးစရာ ေကာင္းတဲ့ အတိတ္ကုိ သင္ခန္းစာမယူဘဲ အတုယူေနရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ၀န္းက်င္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မသာယာႏုိင္ဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ မၿငိမ္းခ်မ္းႏုိင္ဘူး။ လမ္းေၾကာင္းသစ္ကုိ အေတြးသစ္နဲ႔ ေဖာက္ထြင္းရမယ္။ ေကြ႕ေကာက္ေနတဲ့ အခက္အခဲေတြကုိ အားရွိသေလာက္ ေျဖာင့္တန္းၿပီး ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ ထမ္းထားရတဲ့ ၀န္ထုပ္၊ ၀န္ပုိးေတြနဲ႔ လွ်ာထြက္ေအာင္ ေမာဟုိက္ေနၾကသူေတြ ျဖစ္တယ္။ ရပ္နားလုိ႔ မျဖစ္တဲ့ အေျခအေနမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေလွ်ာက္ေနၾကရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သနားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဒီမုိကေရစီကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အလွဆင္ရမယ္။
 
ဒီမုိကေရစီဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရထဲမွာ ပါတီဆုိတဲ့ အခန္းက႑က ခံ့ညားထည္၀ါတယ္။ ဒီမုိကေရစီကုိ အလွဆင္တဲ့အခါ ပါတီဟာ သိပ္ကုိ အေရးပါတယ္။ ဒီမုိကေရစီမွာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းအေနနဲ႔ ခရီးသြားတာ မရွိဘူး။ အမ်ားစုနဲ႔ပဲ ခရီးသြားၾကတယ္။ ျပည္သူေတြက ပါတီဖြဲ႕တယ္။ ပါတီ၀င္ေတြက ကုိယ္စားလွယ္ လုပ္တယ္။ ျပည္သူေတြက ကုိယ္စားလွယ္ ေရြးေပးတယ္။ ကုိယ္စားလွယ္ေတြက လႊတ္ေတာ္ကုိ ေရာက္ၾကတယ္။ လႊတ္ေတာ္အမတ္ ျဖစ္ၾကတယ္။ အစုိးရ ဖြဲ႕ၾကတယ္။ အာဏာသံုးမ်ဳိးကုိ က်င့္သံုးၾကတယ္။ အမ်ားဆံုး အႏုိင္ရတဲ့ ပါတီက အလုပ္လုပ္ခြင့္ ပုိရတယ္။ ကုိယ္စားျပဳ ဒီမုိကေရစီမွာ အမ်ားဆံုး အႏုိင္ရတဲ့ ပါတီ၀င္ အမတ္ေတြဟာ အမ်ားဆံုး အလုပ္လုပ္ခြင့္ ရတတ္ၾကတယ္။ ပါတီကုိ တစ္ဦးတစ္ေယာက္နဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတာ မဟုတ္ဘူး။ အမ်ားနဲ႔ စုေပါင္းဖြဲ႕စည္းထားတာ ျဖစ္တယ္။
 
ပါတီတစ္ခုမွာ မူ၀ါဒတစ္မ်ဳိးစီ ရွိတယ္။ မူ၀ါဒအတုိင္း ပါတီ လမ္းေလွ်ာက္တယ္။ မူ၀ါဒဟာ ပါတီရဲ႕ အသက္ေသြးေၾကာ။ မူ၀ါဒနဲ႔ ပါတီကုိ ဖြဲ႕စည္းတယ္။ မူ၀ါဒနဲ႔ ပါတီ၀င္ေတြကုိ စည္းလံုးေစတယ္။ ညီညြတ္ေစတယ္။ မူ၀ါဒနဲ႔ ေရြးေကာက္ခံတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျပည္သူေတြဟာ ပါတီဖြဲ႕စည္းသူေတြ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျပည္သူေတြဟာ ပါတီ၀င္ေတြ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျပည္သူေတြဟာ ေရြးေကာက္သူေတြ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျပည္သူေတြဟာ ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္း၊ အမတ္ေလာင္း၊ အစုိးရေလာင္းေတြ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ ပါတီနဲ႔ ကင္းလုိ႔မရဘူး။ ကုိယ္စားလွယ္နဲ႔ ကင္းလုိ႔မရဘူး။ အမတ္နဲ႔ ကင္းလုိ႔မရဘူး။ အစုိးရနဲ႔ ကင္းလုိ႔မရဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကုိယ္တုိင္ ျပည္သူလည္း ျဖစ္တယ္။ ပါတီ၀င္လည္း ျဖစ္တယ္။ ကုိယ္စားလွယ္လည္း ျဖစ္တယ္။ အမတ္လည္း ျဖစ္တယ္။ အစုိးရလည္း ျဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကုိယ္တုိင္ ႏုိင္ငံေရးကုိ မလုပ္အားတဲ့အခါ ျပည္သူအေနနဲ႔ ေနမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတုိင္း ႏုိင္ငံေရးကုိ လုပ္ဖုိ႔ ကုိယ္စားလွယ္ကုိ ရွာမယ္။ ေရြးခ်ယ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကုိယ္တုိင္ ႏုိင္ငံေရးကုိ လုပ္ခ်င္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကုိယ္တုိင္ ပါတီေထာင္မယ္။ ကုိယ္စားလွယ္ လုပ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျပည္သူေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လုပ္ခ်င္တာ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကုိယ္တုိင္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိတယ္။
 
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စဥ္းစားရမွာ တစ္ခုရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံေရးကုိ ကုိယ္တုိင္ လုပ္ခ်င္တဲ့အခါ အမ်ားစုနဲ႔ လုပ္မွာလား၊ အနည္းစုနဲ႔ လုပ္မွာလား ဆုိတာပဲ။ အနည္းစုနဲ႔ မူ၀ါဒတစ္ခုကုိ တည္ေဆာက္၊ ပါတီေထာင္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးကုိ လုပ္မယ္ဆုိရင္ ႏုိင္ငံအတြင္းမွာ ပါတီေတြ မ်ားလာမယ္။ ပါတီတံဆိပ္ေတြဟာ ေၾကာ္ျငာဆုိင္းဘုတ္ေတြထက္ မ်ားလာမယ္။ အမ်ားစုနဲ႔ မူ၀ါဒတစ္ခုကုိ တည္ေဆာက္ ၊ ပါတီေထာင္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးကုိ လုပ္မယ္ဆုိရင္ ႏုိင္ငံအတြင္းမွာ ပါတီေတြ နည္းလာမယ္။ ပါတီတံဆိပ္ေတြဟာ ကၠုေျႏၵရွိစြာ အေရးပါလာမယ္။ ႏုိင္ငံေရးပါတီ အလြန္မ်ားတဲ့ ႏုိင္ငံမွာ ေရြးခ်ယ္စရာေတြ မ်ားတယ္ဆုိေပမယ့္ ဆႏၵမဲရွင္ ျပည္သူေတြရဲ႕ စိတ္ကုိ ႐ႈပ္ေထြးေစတယ္၊ ေရြးခ်ယ္မႈ မွားယြင္းတတ္တယ္။ စင္ျမင့္က ၾကည့္ရင္ ပါတီမ်ားတဲ့ ႏုိင္ငံဟာ မညီညြတ္မႈကုိ သ႐ုပ္ျပေနတာ၊ မစည္းလံုးမႈကုိ အလံေထာင္ျပေနတာ လုိ႔ ျမင္လိမ့္မယ္။ ပါတီမ်ားတာ ေကာင္းလား၊ ပါတီနည္းတာ ေကာင္းလားဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သမုိင္းေၾကာင္းေတြကုိ ေလ့လာရမွာ ျဖစ္တယ္။ လက္ရွိ ဒီမုိကေရစီ လမ္းမ ထက္မွာ ထည္၀ါေနတဲ့ ႏုိင္ငံအမ်ားစုဟာ ပါတီမ်ားမ်ား မရွိၾကဘူး။ ပါတီနည္းနည္းနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကမၻာမွာ စူပါပါ၀ါရွိတဲ့ အေမရိကန္မွာဆုိရင္ အင္အားႀကီးပါတီႏွစ္ခုကုိ အခုိင္အမာ တည္ေဆာက္တယ္၊ ရီပတ္ဘလင္ကန္ ပါတီနဲ႔ ဒီမုိကရက္တစ္ ပါတီတုိ႔ ျဖစ္တယ္။ ႏုိင္ငံေရးကုိ လႈပ္ရွားတာ ဒီပါတီႏွစ္ခုလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ ႏုိင္ငံေရးပါတီနည္းလုိ႔ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံေရး ပ်က္သုဥ္းသြားတာ မရွိဘူး။ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားလုိ႔ ဒီမုိကေရစီ ပ်က္စီးသြားရတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ့ ရွိတယ္။ အဲဒီႏုိင္ငံဟာ ဂ်ာမနီႏုိင္ငံ ျဖစ္တယ္။
 
ဂ်ာမနီႏုိင္ငံဟာ ပထမကမၻာစစ္မွာ စစ္႐ံႈးခဲ့တယ္။ စစ္႐ံႈးၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ပံုစနစ္ကုိ ေျပာင္းလဲခဲ့ၾကတယ္။ စနစ္သစ္အတြက္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကုိ ဗုိင္မာ (Weimarer) ဆုိတဲ့ၿမဳိ႕မွာ ေရးဆြဲခဲ့ၾကတယ္။ ဗုိင္မာဖြ႕ဲစည္းပံု အေျခခံဥပေဒလုိ႔ ေခၚတယ္။ ဗုိင္မာ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဟာ ဒီမုိကေရစီ ႏုိင္ငံေရး ျဖစ္တယ္။ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာရဲ႕ မူလရင္းျမစ္ကုိ ျပည္သူေတြ လက္ထဲ အပ္ထားတယ္။ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ဆႏၵမဲကုိ အေျချပဳၿပီး လႊတ္ေတာ္ကုိ ဖန္တီးတယ္။ လႊတ္ေတာ္ဟာ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မ႑ိဳင္ျဖစ္လာတယ္။ အမ်ားစု အႏုိင္ရတဲ့ ပါတီက ဦးစီးဦးေဆာင္ျပဳၿပီး အစုိးရအဖြဲ႕ကုိ ဖဲြ႕စည္းတယ္။ အစိုးရက ျပ႒ာန္းထားတဲ့ ဥပေဒအတိုင္း ႏိုင္ငံေရးကို လုပ္ေဆာင္တယ္။ ဒါေတြဟာ ဒီမုိကေရစီရဲ႕ အသက္၀င္မႈ ျဖစ္တယ္။ ဗုိင္မာဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကုိ စတင္က်င့္သံုးတဲ့အခါ ပါတီတည္ေထာင္သူေတြ မ်ားလာတယ္။ မူ၀ါဒေတြ မ်ားလာတယ္။ လႊတ္ေတာ္ထဲကုိ ပါတီေပါင္းစံုက ကုိယ္စားလွယ္ေတြ မ်ားစြာ ေရာက္လာၾကတယ္။
 
လႊတ္ေတာ္ဟာ ႏုိင္ငံေရးကုိ ဦးမေဆာင္ႏုိင္ ျဖစ္လာတယ္။ ႏုိင္ငံနဲ႔ ႏုိင္ငံသူ၊ ႏုိင္ငံသားတုိ႔အတြက္ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းတဲ့ ဥပေဒေတြကုိ မေရးဆြဲၾကဘူး။ ႏုိင္ငံသူ၊ ႏုိင္ငံသား မ်က္ႏွာကုိ မၾကည့္ဘဲ ပါတီမ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္လာၾကတယ္။ ႏုိင္ငံအတြက္ အလုပ္ မလုပ္ၾကဘဲ ပါတီအတြက္ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ တင္သြင္းလာတဲ့ ဥပေဒမူၾကမ္းကုိ အမွား၊ အမွန္ မခြဲဘူး။ ကုိယ့္ပါတီက တင္သြင္းတာ ဟုတ္၊ မဟုတ္ပဲ ခြဲတယ္။ ကုိယ့္ပါတီက မဟုတ္ရင္ ဥပေဒမူၾကမ္းဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ မွန္ၿပီး ဘယ္ေလာက္ထိ အက်ဳိးရွိေနပါေစ ဂ႐ုမစုိက္ဘူး။ မေထာက္ခံဘူး။ ကန္႔ကြက္ၾကတယ္။ ကုိယ့္ပါတီက တင္သြင္းတာဆုိရင္လည္း အမွား၊ အမွန္ကုိ မခြဲဘူး။ ပါတီကမွန္ရင္ ဥပေဒမူၾကမ္းဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ မွားၿပီး ဘယ္ေလာက္ထိ အက်ဳိးယုတ္ေနပါေစ အေလးအျမတ္ျပဳတယ္။ ေထာက္ခံတယ္။ မကန္႔ကြက္ဘူး။ ဂ်ာမနီ လႊတ္ေတာ္ဟာ ဒီလုိ ပါတီေတြနဲ႔ အာဏာၿပဳိင္ရာ ကြင္းျပင္ျဖစ္လာတယ္။ ပါတီေတြ အခ်င္းခ်င္း အာဏာလုေနၾကတယ္။ ဂ်ာမနီ ႏုိင္ငံသားေတြဟာ တျဖည္းျဖည္း လႊတ္ေတာ္ ႏုိင္ငံေရးကုိ စိတ္ပ်က္လာၾကတယ္။ အေျခမယိုင္ဘဲ ႏုိင္ငံကုိ ဦးတည္ရာ တစ္ဖက္သုိ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္မတ္မတ္ ဆြဲေခၚႏုိင္မယ့္ ႏုိင္ငံေရး အင္အားစုတစ္ခု ေပၚေပါက္လာဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္လာၾကတယ္။ အဲဒီမွာ နာဇီပါတီ ေပၚေပါက္လာခဲ့တာပဲ။ နာဇီပါတီကုိ စတင္ ဖြဲ႕စည္းစဥ္က အဖြဲ႕၀င္ ခုနစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ အဖြဲ႕၀င္ ခုနစ္ေယာက္နဲ႔ နာဇီပါတီကုိ ဖြဲ႕စည္းခဲ့တယ္။
 
နာဇီပါတီရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ဟာ ဟစ္တလာ ျဖစ္တယ္။ ဟစ္တလာတုိ႔ နာဇီပါတီဟာ ဂ်ာမနီျပည္သူေတြရဲ႕ စိတ္၀င္စားမႈကုိ ရရွိခဲ့တယ္။ အခ်ိန္တုိအတြင္း လူထုၾကားမွာ နာဇီပါတီ ေရပန္းစားလာတယ္။ ေထာက္ခံမႈေတြ အုတ္အုတ္ က်က္က်က္ ျဖစ္လာတယ္။ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပါတီ၀င္ေတြ မ်ားလာတယ္။ ၁၉၃၃ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလမွာ ဂ်ာမနီ ေရြးေကာက္ပြဲ က်ေရာက္လာတယ္။ ထုိအေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ နာဇီပါတီ အႏုိင္ရခဲ့တယ္။ နာဇီပါတီဟာ ဂ်ာမနီ လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ နံပါတ္ ၁ ပါတီျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဗုိင္မာဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒအရ ဟစ္တလာတုိ႔ အစုိးရဖြဲ႕ခြင့္ကုိ ရခဲ့တယ္။ ဟစ္တလာ စိတ္ႀကဳိက္လူေတြနဲ႔ အစုိးရဖြဲ႕ခဲ့တယ္။ ဂ်ာမနီ လႊတ္ေတာ္ကုိ နာဇီပါတီ အမတ္ေတြ လႊမ္းမုိးထားတယ္။ နာဇီအမတ္ေတြကုိ ဟစ္တလာက ႀကဳိးကုိင္ထားတယ္။ ဟစ္တလာဟာ ဥပေဒျပဳေရး အာဏာကုိ အစုိးရဆီ အပ္ႏွင္းဖုိ႔ ဥပေဒတစ္ရပ္ ေရးဆြဲခုိင္းတယ္။ နာဇီအမတ္ေတြက ဟစ္တလာခုိင္းတဲ့ အတုိင္း ေရးဆြဲတယ္။ လႊတ္ေတာ္မွာ တင္သြင္းတယ္။ ဒီဥပေဒဟာ မတရားတဲ့ ဥပေဒျဖစ္တယ္။ ဒီမုိကေရစီစနစ္မွာ အစုိးရဟာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာကုိပဲ ပုိင္ဆုိင္ခြင့္ရွိတယ္။ ဥပေဒျပဳေရး အာဏာက အစုိးရနဲ႔ မဆုိင္ဘူး။ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ပဲ ဆုိင္တာ။ ဥပေဒျပဳေရး အာဏာကုိ လႊတ္ေတာ္ကပဲ ပုိင္တာ။ မတရားတဲ့ ဥပေဒဆုိေပမယ့္ အဲဒီဥပေဒဟာ အတည္ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆုိရင္ နာဇီအမတ္ေတြ ေထာက္ခံလုိ႔ ျဖစ္တယ္။ ဥပေဒျပဳေရး အာဏာကုိပါ ဟစ္တလာရသြားတဲ့အခါ ဒီမုိကေရစီ ပ်က္စီးသြားၿပီး အာဏာရွင္စနစ္ ထြန္းကားလာခဲ့တာပါပဲ။
 
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဂ်ာမနီႏုိင္ငံကုိ သင္ခန္းစာယူသင့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဒီမုိကေရစီမွာ ပါတီမ်ားျခင္းထက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ အလုပ္လုပ္တဲ့ ပါတီကုိ လုိအပ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ လႊတ္ေတာ္ဟာ ဂ်ာမနီလႊတ္ေတာ္လုိ မျဖစ္ဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ တာ၀န္ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ထိန္းညိွရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႀကဳိးစားရမယ္။ စည္းကမ္းရွိၿပီး စစ္မွန္တဲ့ ဒီမုိကေရစီကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တည္ေဆာက္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
 
ရဲစြမ္းလက္
The Ladies News
 
 

 

Vote: 
No votes yet
Reader Choice: 

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.