မင္းသန္႕ခိုင္ || ေဌး၀င္း ||

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ပင္ဆီေဗးနီးယား ျပည္နယ္က မူလတန္းေက်ာင္းသားေလး တေယာက္ ေက်ာက္ပိတ္ရက္မွာ ေဘာလံုးသင္တန္း တက္ေနတဲ့ ပံုေလးေတြက တကယ့္ကို အားမာန္ပါပါ ရွိလွပါတယ္။ သူ႕မိခင္ေရာ ဖခင္ကပါ သားရဲ့ ေဘာလံုးေလ့က်င့္ေရးကြင္းကို လိုက္ပါ အားေပးေနၾကတယ္။ ဒီပံုေတြကို ၾကည့္ၿပီး နယူးဇီလန္မွာေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာ ကိုခင္လြန္းက အခုလို ကြန္မင့္ေပးထားေလရဲ့။
 
“ဟား ရွားပါး မင္းသန္႕ခိုင္က တကယ္ စတုိင္လ္က်တယ္ဗ်ာ.. အဲဒီေလာက္ လွမ္းျမင္တာနဲ႕ အကဲဖမ္းမိၿပီ။ ၀မ္းသာလိုက္တာ။ မၾကာမီ (ရခုိင္သား) ျမန္မာျပည္ မက္ဆီလာေတာ့မည္” တဲ့။
 
အဲဒီကေလးေလးဟာ ကိုေစာေနာင္ရဲ့ ညီငယ္ပမာ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ကိုလွေရႊနဲ႕ သူ႕တပည့္မ မစံေက်ာ့ခုိင္တို႕ရဲ့ တဦးတည္းေသာ သားပါ။ သူတုိ႕မိသားစု ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္မွာေနခဲ့တုန္းကေတာ့ သူဟာ မဲေဆာက္ေရာက္တိုင္း မင္းသန္႕ခိုင္ေလးကို ခ်ီပိုးရင္း ေဆာ့ေနက်။ ဒီေကာင္က ေဆာ့တာေတာ့ အေတာ္ေဆာ့တဲ့ေကာင္။ အၿငိမ္ကိုမေနတာ။
 
သူ႕အေဖနဲ႕ လိုင္းေပၚမွာေတြ႕တိုင္း သူဟာ အဲဒီကေလးအေၾကာင္းကို အၿမဲတမ္းေမးတတ္တယ္။ တေန႕မွာေတာ့ သူ႕အေဖေျပာျပတဲ့ မင္းသန္႕ခိုင္ရဲ့ စကားတခြန္းက သူ႕ကို အံ့ၾသသြားေစတယ္။ ဒီစကားလံုးမ်ိဳးက သူ႕ဘ၀ သူ႕ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ စိမ္းတဲ့စကားလံုး။ စိမ္းဆို ဒီစကားမ်ိဳးကို မိဘကို ဆရာသမားကို ေျပာရင္ ငရဲႀကီးတတ္တယ္ဆိုတဲ့အသိနဲ႕ တသက္လံုး က်င္လည္လာခဲ့တာ မဟုတ္လား။ သူ႕အေဖ ကိုလွေရႊ ေျပာျပတာက -
 
“ဂုိးႀကီး.. ကၽြန္ေတာ့္သားကို ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္စာအုပ္ဖတ္၊ ဘယ္စာအုပ္မဖတ္နဲ႕ ဘာလုပ္ဘာမလုပ္နဲ႕ လို႕ေျပာရင္ သူက ဘာျပန္ေျပာလဲ သိလား”
 
“မသိဘူးေလ.. ငါ့ညီ။ မင္းသားေလးက ဘာျပန္ေျပာလဲ”
 
“သားက ျပန္ေျပာတက.. It is not fair တဲ့။ တရားမွ်တမႈ မရွိဘူးတဲ့.. ဂိုးႀကီး”
 
ဒီစကားလံုးေလးတလံုးက သူတို႕သားအဖၾကားမွာ ဘာမွ မထူးျခားေပမယ့္ ျမန္မာျပည္က မိသားစု တစုအတြင္းမွာသာဆိုရင္ ဒီကေလးဟာ ဘာယ္ေလာက္ေတာင္ ေက်ာျပင္ကို ေဗ်ာတင္ခံလိုက္ရမလဲ မသိဘူး။ အထူးသျဖင့္ ေက်းလက္ေတာေန မိသားစုထဲမွာ ဆိုရင္ ေသဖို႕သာျပင္။
 
ဘာေၾကာင့္ဆို ကိုယ္ေတြတိုင္းျပည္မွာက ကေလးက လူႀကီး ျပန္ေျပာရင္ မႀကိဳက္တတ္ၾကဘူး မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့.. အားမနာရာလည္း ေရာက္တယ္လို႕ သတ္မွတ္ၾကတယ္ ဟုတ္လား။ ဒီထက္ပိုကဲၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္သူ အသိုင္းအ၀ိုင္းကိုသာ ေျပာလိုက္ၾကည့္ပါလား။ ဒါဟာ ခ်က္ခ်င္း ႏိုင္ငံေရးစကား ျဖစ္သြားၿပီး အနည္းဆံုး ခုနစ္ႏွစ္ေလာက္ လူ႕ဘံုေလာကနဲ႕ အဆက္ျပတ္သြားႏုိင္တယ္။ အရွင္လတ္လတ္ ငရဲစခန္းျဖစ္တဲ့ ေထာင္နန္းမွာ ခံေပေရာ့။ သူက ကိုယ္တိုင္ ခံဖူးထားဖူး သူဆိုေတာ့ သိတယ္ေလ။
 
ဒါေပမဲ့ အခုေခတ္မွာေတာ့ ဒီလိုဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အဲ..တခုေတာ့ ရွိတယ္။ ေထာင္တန္းမက်ႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္ အျမင္မတူသူ ေတြရဲ့ အမုန္းပြားျခင္း အာဃာတထားျခင္ကို က်ိန္းေသခံရမွာ မလြဲပါဘူး။
 
“ဂိုးႀကီး” ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေဒသက “အကုိႀကီး” လို႕ ေခၚတဲ့ ေ၀ါဟာရ ပါ။ ရခိုင္ေဒသိယ စကားတလံုးေပါ့။ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ သံုးေနၾကတဲ့ “ကြီး” ရဲ့ အဓိပၸာယ္နဲ႕ အတူတူပါ။
 
***
မင္းသန္႕ခိုင္ကို ထိုင္းႏိုင္ငံ တာ့ခ္ခ႐ိုင္ အုန္းဖန္ ေဆး႐ုံမွာေမြးတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူ႕မိဘေတြက ႏို႕ဘိုး ဒုကၡသည္ စခန္းမွာ ေနတုန္း။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေလာက္က အေမရိကကို ေရာက္သြားၾကတာ။ မင္းသန္႕ခိုင္ ႏွစ္ႏွစ္သား အရြယ္ကေပါ့။ သူတုိ႕မိသားစု ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဒီပင္ဆီေဗးနီးယား ျပည္နယ္ကို ေရာက္လာတာ မဟုတ္ဘူး။ အျခားတၿမိဳ႕မွာ ေနခဲ့ ေသးတယ္။ ဒါကို မင္းသန္႕ခိုင္ရဲ့အေဖက -
 
“ကၽြန္ေတာ္ ေလ့လာသင့္တာကို ေလ့လာတယ္။ အဓိကက ပညာေရး။ ေက်ာင္းေတြ အေၾကာင္း..။ ဒီႏိုင္ငံမွာက ေက်ာင္းေတြ အားလံုးကို စံုစမ္းလို႕ရတယ္။ ဘယ္ေက်ာင္းက ေကာင္းလဲ၊ ဘယ္ေက်ာင္းက မေကာင္းလဲ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဒီေက်ာင္း မွာက ရန္ပံုေငြ ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ။ ဆရာေတြကို ဘယ္လိုခန္႕ထားလဲ။ လစာ ဘယ္လိုေပးသလဲ သိလို႕ရတယ္။ အဲဒီအ ခ်က္အလက္ အားလံုးကို ၀က္ဘ္ဆိုဒ္မွာ ရွိတယ္။ ၀င္ၾကည့္လို႕ ရတယ္ေလ။ ဒီေနရာမွာ တခု သတိထားမိတာ ေက်ာင္းမ ေကာင္းတဲ့အရပ္မွာ အိမ္လခေတြ အမ်ားႀကီး သက္သာတယ္..ဂိုးႀကီး။ အရင္ ကၽြန္ေတာ္ေနခဲ့တဲ့ အရပ္မွာဆိုရင္ အိမ္လခ တလကိုမွ ေလးရာေပးရတယ္။ ေက်ာင္းက လံုး၀မေကာင္း။ အဲဒီေနရာမွာ ျမန္မာေတြ အမ်ားႀကီး ေနၾကတယ္။ သံုးရာေလာက္ ရွိမယ္ထင္တယ္”
 
ကုိလွေရႊ ေျပာျပတာကို နားေထာင္ရင္း သူ အံ့ၾသေနတယ္။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္နဲ႕ ကြာလွခ်ည္လားေပါ့။ အင္းေလ.. ကြာမွာ ေပါ့။ ဒါက အေမရိကကိုး။ ကမၻာ့ထိပ္တန္း ႏိုင္ငံႀကီးကိုးလို႕ သူ႕ဘာသာ ေျဖေတြး ေတြးေနတယ္။ ကိုလွေရႊက ဆက္ၿပီး -
 
“ကၽြန္ေတာ္က ၀က္ဘ္ဆိုဒ္ထဲမွာ လိုက္ရွာေတာ့ ဒီေနရာမွာ ေက်ာင္းေကာင္းရွိတယ္ဆိုတာကို ေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီေနရာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕က သိပ္မေ၀းဘူး။ ကားနဲ႕ တနာရီေလာက္ ေမာင္းသြားရင္ ရတယ္။ ဒီေနရာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားလည္း တေယာက္မွ မရွိသလို.. အာရွတိုက္သားလည္း တေယာက္မွမရွိဘူး။ အားလံုး အျဖဴေတြခ်ည္းပဲ။ ဒီေနရာက ပင္ဆီေဗးနီးယားမွာ နံပါတ္တစ္ေလာက္ ရွိတယ္။ အိမ္လခကလည္း တေထာင့္တရာေလာက္ ေပးရတယ္။ အရင္ေနရာနဲ႕ ခုနစ္ရာေလာက္ ကြာတယ္”
 
မင္းသန္႕ခိုင္အေဖတေယာက္ သူ႕သားရဲ့ အနာဂတ္အတြက္ ေက်ာင္းေကာင္းကန္ေကာင္း ထားႏိုင္ဖုိ႕ အားတက္သေရာ ျဖစ္ေနခ်ိန္ ကုိလွေရႊငယ္စဥ္ဘ၀က သူ႕ဇာတိ အ၀ျပင္ရြာထက္ ပိုႀကီးတဲ့ စနဲတို႕ ေက်ာက္ျဖဴတို႕ကို ေက်ာင္းတက္ဖို႕ သြားရာမွာ ဖိနပ္ေတာင္ စီးဖို႕ေတာင္ ခက္ခဲခဲ့တဲ့အေၾကာင္း သူကိုယ္တိုင္ေရးခဲ့တဲ့ “ဖိနပ္ပံျပင္” အက္ေဆးကို သတိရရင္း ၿပံဳးမိေသးတယ္။
 
ဒါေတြဟာ သားသမီးတို႕ရဲ႕အနာဂတ္ပံုရိပ္ လွလွေလးေတြအတြက္ မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ မိဘတုိ႕ရဲ႕ေမတၱာပဲ မဟုတ္လား။ ကိုယ္ တိုင္တုန္းက ဘာေတြျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့ သားသမီးအလွည့္မွာေတာ့ ငါ့လို မျဖစ္ေစရဘူးဆိုတာ ဓမၼတာပါ။ မင္းသန္႕ခိုင္တုိ႕ရဲ႕အေမရိကန္ပညာေရး စနစ္က ကုိယ္ေတြနဲ႕ လားလားမွမဆိုင္ေလာက္ေအာင္ ကြာျခားေနတာကုိ သူ႕အေဖက ခုလိုဆိုျပန္ပါတယ္။
 
“ဒီမွာက အစိုးရဆီက ေထာက္ပံ့တဲ့အျပင္ သက္ဆိုင္ရာ ခ႐ိုင္အတြင္းမွာေနတဲ့ ျပည္သူေတြ၊ ကုမၸဏီ အကုန္လုံးက ေက်ာင္းအတြက္ ပိုက္ဆံေပးၾကရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ ေက်ာင္းမွာ ကိုယ္ပိုင္ရန္ပံုေငြေတြ ရွိတယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕က ကုမၸဏီေတြ ႐ုံးေတြ စတဲ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းအားလံုးက ဒီစာသင္ေက်ာင္းေတြအတြက္ အခြန္ေပးရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ေပးရတယ္။ ေျပာရရင္ ကုမၸဏီေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတဲ့ေနရာေတြမွာ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းေတြ ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြေနတဲ့အရပ္မွာ ေက်ာင္း ေကာင္းတယ္။ ဆိုပါစို႕ ကၽြန္ေတာ္က တႏွစ္မွာ ေဒၚလာ တသိန္း၀င္တယ္ဆိုရင္ ၁၅ ရာခိုင္ႏႈန္း ေဆာင္ရတယ္.. ထား။ တႏွစ္ကို အဲဒီေက်ာင္းအတြက္ ေဒၚလာ တေသာင္းခြဲ ေဆာင္ရတဲ့ သေဘာေပါ့။ ပိုက္ဆံရွိေတာ့ ေက်ာင္းဆရာ ေကာင္းေကာင္းကို ခန္႕ႏိုင္တာေပါ့”
 
“ေက်ာင္းေကာင္းဆိုတာေတာ့ ငါ့ညီေျပာလို႕ သိရပါၿပီ။ သင္ပံု သင္နည္းေလးလည္း သိသေလာက္ ေျပာျပပါဦး..ကြာ”
 
“ကၽြန္ေတာ့္သားဆိုရင္ အခု ငါးႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ေက်ာင္းတက္ၿပီး တပတ္အၾကာမွာ ဆရာမနဲ႕ ေလ့လာေရးခရီး ထြက္ ရတယ္။ ဘယ္ကိုသြားၾကလဲဆိုရင္ လယ္လုပ္တဲ့ ေနရာကို သြားၾကတယ္။ ဒါဟာ သူတုိ႕ကုိ ကမၻာေလာကႀကီး အေၾကာင္း ကို စတင္ သင္ေပးဖို႕ မိတ္ဆက္တဲ့ သေဘာေပါ့။ ဒီကေလးေလးကို ဆရာမက ဘာခိုင္းသလဲဆိုရင္ မင္းအိမ္နားမွာ ရွိတဲ့အ ပင္ဆယ္မ်ိဳးေလာက္ရဲ့ နာမည္ကို ေရးလာခဲ့ဆိုတာမ်ိဳး စလုပ္တယ္။ ဒီအခါမွာ ကေလးက အဲဒီ အပင္ဆယ္မ်ိဳးကို သိေအာင္ လုပ္ရတယ္။ မလုပ္လို႕ မရဘူး။ သိေအာင္လုပ္ၿပီး ေနာက္ေန႕ သူ႕ဆရာမကို ျပန္ျပရတယ္။ ေနာက္တခုက ပံု၀တၳဳ ဖတ္ရ တယ္။ စာအုပ္ဖတ္ခိုင္းတယ္။ ေနာက္အပတ္ မင္း ပံုေျပာရမယ္။ အလွည့္က်ေပါ့။ ဘာကို ေျပာေျပာ ေျပာဖို႕ အဓိက။ သူ ဖတ္ခ်င္ရာ ဖတ္လာခဲ့။ အာကာသအေၾကာင္းလား။ လူအေၾကာင္းလား ။ တိရစၧာန္ အေၾကာင္းလား ေျပာခ်င္ရာေျပာရတယ္”
 
“မိုက္ေနေရာ.. ေနာ္။ သူတို႕က သိတာကို ျပန္ေျပာ။ ငါေတာင္ မင္းသားနဲ႕ လိုက္ၿပီး ေက်ာင္းတက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာၿပီ။ တကယ္ဘဲ။ မင္းတုိ႕ ငါတို႕မွာေတာ့ ကေလးဘ၀ကေန ဘြဲ႕ရ ဘြဲ႕လြန္ထိ က်က္လိုက္ရတဲ့စာ.. နားလည္လည္ မလည္လည္။ ေနာက္ အလုပ္၀င္ခြင့္ စာေမးပြဲထိ က်က္..က်က္နဲ႕ ၿပီးကို မၿပီးႏိုင္ခဲ့ဘူး”
 
“ၿပီးေတာ့ ရွိေသးတယ္ ဂိုးႀကီး။ တလအတြင္းသင္မယ့္စာ၊ တပတ္အတြင္း လုပ္ထားရမယ့္စာေတြကို သူတို႕က မိဘေတြဆီကို အရင္ပို႕တယ္။ ဒီမွာက ေက်ာင္းသားက စာမဖတ္လို႕ မရဘူး။ ေနာက္တခုက ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိဘေတြက သူတို႕ေက်ာင္းထဲကို ၀င္လို႕မရဘူး။ ဘယ္သူမွ ေပးမ၀င္ဘူး။ တားျမစ္ထားတယ္။ ဆရာ ဆရာမနဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြပဲ ၀င္ခြင့္ရွိတယ္။ သူတို႕ ေရးထားတဲ့ စာေတြ ပို႕ထားတဲ့စာေတြကုိ ၾကည့္ၿပီးမွ မိဘေတြက ေလ့လာရတယ္။ ဒီမွာက စာက်က္တာထက္ Activities လို႕ေခၚတဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြကို ပိုလုပ္တယ္”
 
“ဒီလိုဆိုရင္ ကေလးေတြက အၿမဲတမ္း လန္းဆန္း တက္ၾကြေနမွာေပါ့.. ေနာ္။ ငါတို႕ဆီမွာေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ ခမ်ာ ပခံုးမ်ား ျပဳတ္က်မလားထင္ရတယ္။ ထည့္လြယ္ထားရတဲ့ စာအုပ္ေတြေလ. ၿပီးေတာ့ စာမရမွာ ဆရာ ဆရာမ လူႀကီး မိဘေတြ ဆူမွာ ပူမွာကို အၿမဲတမ္း စိုးရိမ္ ထိတ္လန္႕ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြ ေက်ာင္းသား အမ်ားစုဆီမွာ ရွိေနတာက အစဥ္အလာလို ျဖစ္ေနၿပီ”
 
“ထပ္ၿပီး အံ့ၾသစရာ ေကာင္းတာ ေျပာျပဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သားဆိုရင္ မာတင္ လူသာကင္း ဂ်ဴနီယာအေၾကာင္းကို အတန္း ထဲမွာ ေျပာလာတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ မသိ။ မာတင္လူသာကင္း ဂ်ဴနီယာကို မင္းဘယ္လိုသိသလဲဆိုေတာ့ သူက သိတယ္တဲ့။ မာတင္လူသာကင္းဟာ လူေတြကို သနားၾကင္နာတတ္တဲ့ အေၾကာင္း သူသိတယ္လို႕ ျပန္ေျပာျပတယ္။ ဒီမွာ က ကေလးေတြ ဖတ္ဖို႕လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးထားတာ ရွိတယ္။ ကေလးေတြ ဖတ္ဖို႕ ေရးထားတဲ့ မာတင္လူသာ ကင္း စာက ၀ါက်ဆယ္ေၾကာင္းေလာက္ပဲရွိတာ။ အဓိကကေတာ့ ကေလးေတြကို စာဖတ္ဖို႕ အေလ့အက်င့္လုပ္ေပးတဲ့ သေဘာေပါ့”
 
“ေၾသာ္.. အားက်ဖို႕ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ပညာေရး စံနစ္ေနာ္”
 
“ေနာက္တခုက ေက်ာင္းသား အားလံုးက စာၾကည့္တုိက္ကို မသြားလို႕ မရဘူး။ စာၾကည့္တုိက္ကို သြားဖို႕အတြက္ သင္႐ိုးညႊန္းတမ္း ဆြဲကတည္းက ပါတယ္။ စာၾကည့္တိုက္ကို သြားကို သြားရမယ္။ ငါးႏွစ္သာ ရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သားေလးက စာ ၾကည့္တိုက္မွာ စာအုပ္ ငွားဖတ္တတ္ေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တကၠသိုလ္ တက္တုန္းက ဘြဲ႕သာရသြားတယ္။ စာၾကည့္တိုက္ကို တခါမွ မေရာက္ဖူးတဲ့သူ တပံုႀကီး”
 
“ေဟ.. ဟုတ္လား။ ၀မ္းသာစရာ ေကာင္းလိုက္တာ ေနာ္။ ငါတို႕ ဒီအရြယ္တုန္းကဆို ေက်ာက္သင္ပုန္းနဲ႕ ေက်ာက္တံ ေလာက္ပဲ ကိုင္ခဲ့ဖူးတာ။ မင္းသားေလးက ကံေကာင္းပါတယ္ေလ”
 
“ဆက္ေျပာဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သားက သူဖတ္ခ်င္တဲ့စာအုပ္ကို ရွာတတ္ေနၿပီ။ ေက်ာင္းက ဘယ္စာအုပ္ကို ဖတ္လို႕ မ ေျပာပါဘူး။ ဖတ္ခ်င္ရာကိုဖတ္ပဲ။ တပတ္ကို ငါးအုပ္ ဖတ္ရင္ ရၿပီ။ သားက ငါးမန္းအေၾကာင္း အာကာသအေၾကာင္းကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားတယ္။ အာကာသကို စိတ္၀င္စားလို႕ နကၡတ္ၾကည့္ မွန္ေျပာင္းကို ေဒၚလာ သုံးရာနဲ႕ မွာထားတယ္။ သူ နကၡတ္ေတြ ၾကည့္ရေအာင္လုိ႕ ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့သားက မစ္ကီေ၀း ၾကယ္ေတြ ဘာေတြ ေတာင္ သိေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္ မသိဘူး။ ဒီက ကေလးေတြက တခုမဟုတ္ တခု စိတ္၀င္တစား လုပ္ေနတတ္ၾကတယ္.. ဂိုးႀကီး”
 
“ေၾသာ္.. ေကာင္းလိုက္တာ ငါ့ညီရာ.. မင္းသားေလးရဲ့ အနာဂတ္အတြက္ကေတာ့ ၀င္းလက္ ေတာက္ပေနတာပဲ။ ဒါနဲ႕ ႀကံဳတုန္း ငါတခု ေမးပါရေစဦး။ မင္းရဲ့သားက စာဘယ္လိုဖတ္သလဲ”
 
“ဒီကကေလးေတြဟာ စာႏွစ္မ်ိဳး ဖတ္ရတယ္ ဂိုးႀကီး။ bed time reading ဆိုတဲ့ အိပ္ခါနီး ဖတ္ရတဲ့ စာနဲ႕ Essential reading မဖတ္မျဖစ္ ဖတ္ရမယ့္စာ ဆုိၿပီး ရွိတယ္။ တလကုိ ငါးအုပ္ျဖင့္ ငါးအုပ္ဖတ္ရမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ နားလည္ေအာင္ ဖတ္။ ၿပီးရင္ ေက်ာင္းမွာ presentation ျပန္လုပ္.. အဲဒီဟာ သူတို႕ရဲ့ စာဖတ္နည္းပဲ”
 
***
 
ပညာဆိုတာ လူတေယာက္အတြက္ အေရးအပါဆံုး အရာလုိ႕ ကိုေစာေနာင္ တသက္လံုး စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ယံုၾကည္ခဲ့ေသာ္ျငား မင္းသန္႕ခိုင္အေၾကာင္း သူ႕ဖခင္ျဖစ္သူနဲ႕ ေျပာဆိုမိတဲ့ေနာက္္မွာေတာ့ ကိုယ္ဟာ တကယ္ပညာစစ္ကို သင္ခြင့္မရခဲ့ပါလား ဆိုတာ ငလ်င္ ႐ုတ္တရက္ လႈပ္လိုက္လို႕ အထိတ္တလန္႕ ခံစားရသူပမာ ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္။
 
ကမၻာကို ကိုင္လႈပ္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ ကမၻာကို ဦးေဆာင္ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ေတြမွာက ငါးႏွစ္သားကေလးေတာင္ စာၾကည့္တိုက္ကို ကိုယ့္ဘာသာ သြားတတ္တယ္၊ ကိုယ္သိတာ နားလည္တာကို ျပန္ၿပီး ခ်က္က်လက္က် ေျပာဆိုတတ္တယ္လို႕ တဆင့္စကား ၾကားလိုက္ရခ်ိန္မွာ ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာေတာ့ ဆရာသင္တဲ့ အပုဒ္မပါလို႕ ဆယ္တန္းက်ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ဒုနဲ႕ေဒး ရွိေနဆဲ။ ဘြဲ႕ဒီဂရီေတြ အစီအရီရထားေပမယ့္ ကိုယ္သိတာ နားလည္တာ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာကို လူေရွ႕ သူေရွ႕ မေျပာ၀ံ့မဆို၀့ံသူ ေျမာက္ျမားစြာ ရွိေနဆဲျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ရဲ့ အရွိတရားက ရင္ေလးစရာ ေကာင္းလိုက္ပါဘိေတာင္း။
 
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ.. ျပည္သူေတြ ဒီမိုကေရစီ ရဖို႕ တိုက္ခဲ့ ေတာင္းခဲ့တာဟာ လက္ညိဳးေထာင္ ေခါင္းညိတ္ လက္သင့္ရာ စားေတာ္ေခၚ မွားသည္ျဖစ္ေစ မွန္သည္ျဖစ္ေစ ငါ့လူဘက္က မ်က္စိ စံုမွိတ္ၿပီး ရပ္တည္တတ္တဲ့ လူေတြ ဆိတ္သုဥ္းဖုိ႕ ပဲမဟုတ္လား။ မင္းသန္႕ခိုင္ေလး သင္ယူေနတဲ့ ပညာေရးစနစ္မ်ိဳး ထြန္းကားလာေစခ်င္လို႕ အသက္ေတြ ဘ၀ေတြကို ေပးဆပ္ စေတးခဲ့ၾကတာ မဟုတ္လား။ လက္သန္းထိပ္ဖ်ားမွာ မင္ျပာေတြစြန္းၿပီး တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတာ မဟုတ္လား။
 
ေဌး၀င္း
The Ladies News
 

 

Vote: 
Average: 4 (1 vote)
Reader Choice: 

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.